Antwerp 10 Miles, een wedstrijd vol smiles

Het duurde even, maar hier is dan toch mijn verslag over de 10 mijl wedstrijd die ik vorige week liep ik in Antwerpen.

Laat ik even kort teruggaan naar het begin… Toen ik ergens afgelopen najaar een mail kreeg of ik interesse had om namens Anita Nederland de 10 mijl te lopen in Antwerpen, was ik direct razend enthousiast. Natuurlijk! Alleen was er 1 kleinigheidje… deze wedstrijd is slechts 2 weken na de marathon… 

Al vrij vlot na de marathon werd mij duidelijk dat ik geen belemmeringen had om in Antwerpen te gaan lopen, maar om het nog wel rustig aan te doen. Ik ben tenslotte nog in de herstelfase!

De week voor de 10 mijl hadden we met een hele groep onze laatste training, en vanaf dat moment begon het app-verkeer tussen de “Anitameisjes” zoals wij ons noemen, steeds intensiever te worden hihi…

En toen uiteindelijk was het zaterdag 22 april, mijn man en ik vertrokken gezellig samen naar Antwerpen. Heerlijk relaxen, lekker wandelen, eten en genieten van alle drukte in de stad. Na het eten troffen we Linda en Rochelle met hun partners nog, ook zij hadden een hotel geboekt. Na een gezellige koffie-date bij de Starbucks spraken we af voor de volgende dag en gingen we lekker terug naar het hotel.

We wandelen de volgende dag richting de Schelde en lunchen gezamenlijk nog even, voor we op zoek gaan naar de Anita-tent in het bedrijvendorp. Daar het startnummer opgespeld, de andere Anitameisjes weer gesproken en even lekker ontspannen.

Om in het startvak te komen was even een dingetje, maar ook dat lukte. Met nog vele andere Anitameisjes stonden we gezellig te stuiteren in het startvak…

Ik had beloofd Linda te gaan hazen, in de hoop dat ze een “sub-2” zou kunnen halen. Dit klonk Meike ook wel fijn en zo gingen we als drie stuiterballetjes op pad. Al in de eerste kilometers trok ik de handrem flink aan bij Linda. Ze was zó enthousiast, ff rustig starten he! Maar ja, dan loop je de Kennedytunnel in terwijl er “Dansplaat” uit de boxen komt… We dansen dus de tunnel in! hihi… Eenmaal midden in de tunnel hoorden we de brandweermannen ineens zingen/roepen… Kippenvel! Deze brandweermannen liepen de 10 mijl dus met volle bepakking!

Na de Kennedytunnel zagen we de kenmerkende puntjes van het gerechtsgebouw al snel en doken we de Bolivartunnel in. Iets stijler maar ook korter dan de Kennedytunnel. Van daaruit draaiden we de trambaan op om op de Kaai uit te komen. Halverwege en het gaat nog lekker. Meike heeft wel moeite om haar hartslag weer omlaag te krijgen na die tunnels.

Bij 10km is er weer een verzorgingspost, Linda drinkt al lopend een paar slokken en gaat door, terwijl Meike even gaat wandelen. Haar hartslag. moet. omlaag. Ik ben in tweestrijd… Linda gaat voor een PR, maar loopt nu heel lekker, Meike kan wel wat (mentale) support gebruiken nu… Ik houd in en blijf bij haar, maar al snel stuurt ze me naar Linda toe, zij is immers op PR-jacht.
Ik zet weer aan en ben een kilometer verder weer bij Linda. Haar heel kort aangegeven dat Meike mij naar haar toe stuurde en dat we gewoon door moeten gaan! Even zie ik ook bij haar dat ze wel baalt, we hadden het zo graag met z’n drieën uitgelopen… Dan gaat die knop weer om.

Al snel draaien we weg van de Kaai en lopen we via een paar wat smallere straten het centrum in. Voor we er goed en wel erg in hebben komen we op de Meir, de grote brede winkelstraat. Hier wandelden we vanochtend nog! hihi… Ook hier staat veel publiek, net als eigenlijk overal langs de route wel. Hun enthousiasme moeten we wel regelmatig even aanwakkeren door zelf te beginnen met juichen, maar dan doen ze gelukkig wel gezellig mee.

Vanaf de Meir gaan we verder, weer via een paar grote uitvalswegen richting de Waaslandtunnel, ook wel de Konijnepijp genoemd. Deze is 2111 meter lang, en relatief smal.


Dank voor de humor Gazet van Antwerpen!

We waren vooraf gewaarschuwd dat het flink benauwd kan zijn in die tunnel, Linda en ik vonden het heel erg meevallen toen we eenmaal de tunnel in gingen. Wel bleven we maar dalen… En toen opeens hoorden we van achteren keihard “RECHTS, RECHTS”… ja, we lopen al rechts hoor! Direct gevolgd door “LINKS, LINKS”… Huh? Een blik over m’n schouder en ik zie een ambulance en motor aankomen, we schieten snel naar links. Zij passeren ons rechts (er bleek iemand rechts hulp nodig te hebben) en dit zorgde wel voor een flinke verhoging van onze hartslag! Oeps… Maar we zijn er bijna! We klimmen weer, wat betekent dat we over de helft zijn van deze tunnel. Als we dan uiteindelijk boven zijn in de frisse lucht, merken we dat het inderdaad knap benauwd was in die tunnel. Heerlijk, frisse lucht! En weer zo’n spandoek waar ik ff om moest lachen…

We stijgen nog een stukje door en dan zien we de laatste bocht. Daar zien we net voor de bocht Ramon en Michel, midden in de bocht staat Anitameisje Manon te juichen en er net na zien we ook Harry nog. Geweldig!

We lopen nu steeds iets sneller, maar houden nog een laatste restje over voor een eindsprint.

De laatste 50 meter, eindsprint dus! Hand in hand passeren we dan de finish. Eindtijd? 1:53:58! Ik zeg: Doel (meer dan) gehaald! Zó gaaf!

We blijven treuzelen net na de finishlijn, we willen natuurlijk Meike over de streep juichen! Maar we moeten verder lopen van de vrijwilligers daar. We nemen de medaille in ontvangst en een flesje drinken en blijven daar wachten. Al snel komen de Healthysisters (die een gave vlog maakten van deze dag, link onderaan dit verslag) en Meike er ook aan. Uiteindelijk heeft Meike ook nog onder de twee uur gelopen! Ondanks haar wat mindere voorbereiding door ziekte en examens is het toch maar mooi gelukt.

Gezamenlijk gaan we weer naar het bedrijvendorp. Daar horen we dat de een na de ander een PR heeft gelopen, iedereen is ontzettend blij en we stuiteren met z’n allen nog lekker na.
Er zijn 2 masseuses, dus besluit ik om mezelf nog even te trakteren op een heerlijke massage.
Even lekker ontspannen, wat kun je daar van genieten zeg!

En al veel te snel is het tijd om terug te gaan… Samen met Linda en Ramon lopen we weer richting de pont, of zoals ze in Antwerpen zeggen, de overzetboot. Maar de rij wachtenden is zó lang, dat we besluiten via de voetgangerstunnel (de St. Annatunnel) terug te gaan. Daar lopen we in één groot lint onder de Schelde door. Eenmaal weer terug aan het eind van de Meir nemen we afscheid en maken we nog een tussenstop bij de Starbucks.

Vervolgens stappen wij weer in onze auto, op weg naar huis.

We maken nog één laatste tussenstop, bij de McDonalds hihi… We vinden dat we dit wel verdiend hebben na zo’n gaaf weekend!

  • Linda schreef ook een blog over de Antwerp 10 Miles, dat kun je hier teruglezen.
  • De vlog van de Healthysisters is ook zeker het bekijken waard, die kun je hier bekijken.
  • Een filmpje van de deelname van de Antwerpse brandweer kun je hier terug zien.

Nogmaals ontzettend bedankt Marjon en Anita voor de uitnodiging, het was een zeer geslaagde dag waarvan ik met volle teugen heb genoten!

2 gedachten over “Antwerp 10 Miles, een wedstrijd vol smiles

  1. Manon

    Leuk om het verslag te lezen!
    En die grappige spandoeken waren ook leuk om te zien… want die had ik natuurlijk gemist.

    Knap gedaan meiden, met jullie PR’s! 😀

    Reageren
    1. Nicole Bericht auteur

      Dank je Manon! Zelf liep ik geen PR hoor, mocht je dat hebben begrepen uit de tekst. Maar Linda dus wel, met een verbetering van 17 minuten zelfs!
      Ja ik vond die spandoeken zó grappig, die móest ik gewoon op de foto zetten hihi

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *