Ladiesrun 010, een run met een missie!

Op de 10e was ik in 010, voor 10 kilometer, en die dag krijgt van mij een Dikke Tien… hihi, als je er over nadenkt zijn dat aardig wat “tienen” bij elkaar! 

Het begon allemaal een aantal maanden geleden, toen ik te horen kreeg dat ik met nog 24 andere #anitaladies deel mocht uitmaken van het Team Anita! Tijdens de speciale training die we Eerste Pinksterdag kregen in het Zuiderpark, mochten nog 25 andere dames zich bij dit team voegen. Over deze training kun je hier lezen. Vanaf dat moment begon het echte aftellen, ik had er zin in!

voor de wedstrijd

Al bijtijds ging ik op weg naar Rotterdam. Zes #anitaladies waren zo dapper om zowel de 5 als de 10 km te gaan lopen. Na dit zestal over de finish te hebben geschreeuwd, verzamelden we ons bij de tent van Anita Active. Even heerlijk genieten van het zonnetje, luieren in het gras… Het evenement deed de naam “festival edition” zeker eer aan, het was inderdaad net een festival! Oh wacht, ik heb vandaag een missie! Ik ben hier om een aanval op mijn PR te doen… En ja hoor, daar waren de zenuwen weer! Lieve Joyce had aangeboden met mij mee te lopen, als haar lichaam goed zou aanvoelen. En ja, ook na de 5km van deze ochtend leek dat nog steeds het geval, ik heb dus een haas/maatje voor vandaag, yes!

Let’s do this!

Met de hele groep gingen we naar het #pink010 logo waar we heerlijke (confetti)foto’s hebben gemaakt. Vervolgens werden we naar de start begeleid en mochten we vooraan in het startvak plaatsnemen, als genodigden! Dat was toch echt wel heel gaaf zeg! De zenuwen begonnen nu echt heftig toe te nemen, ik kreeg er zelfs een droge mond van. Ik was dan ook heel blij met mijn flesje sportdrank! In het startvak proberen we nog een klein beetje mee te doen met de warming up, maar zo vooraan is het wel heel druk, echt springen zit er niet in. Muziek instellen, horloge startklaar, mobiel opbergen en een paar keer diep ademhalen. Let’s do this!

Eerste helft

Na het startschot ging ik er als een speer vandoor, ik liet me meeslepen door de supersnelle dames die om mij heen liepen. Dat was toch niet helemaal de bedoeling, dit houd ik geen 10km vol! Joyce liep al snel naast mij en probeerde mij iets te remmen. Ik liep, zij huppelde met mij mee en kletste er gezellig op los. De kilometers gingen snel, maar al in de derde kilometer kreeg ik het enorm warm en die warmte kon ik niet goed kwijt. Bij de waterpost goot ik twee bekertjes water over mij heen, wat gelukkig hielp. Maar ja, in de 5e kilometer kreeg ik het al weer zo warm en begon mijn ademhaling een aardig eigen leven te leiden. Ik pushte nog door tot mijn horloge gepiept had voor 5 kilometer en gaf toen aan heel even te moeten/willen wandelen.

Tweede helft

Nou vooruit, heel even dan.  Op dat moment passeerden we net een dj die heerlijke dansmuziek draaide. Een paar danspasjes, paar keer diep ademhalen en we gingen weer hardlopend door. Het tempo had ik wel een aardig stukje teruggeschroefd. De hitte is killing, ik kan het dus niet in deze temperaturen! Na ruim 6 kilometer keek ik nog eens op mijn horloge en begon te rekenen. Een PR was nog steeds mogelijk, als ik de laatste kilometers weer flink zou gaan gas geven. Dat had ik de eerste 5 ook al gedaan, ik kan dat dus wel! Maar was ik voldoende “bijgekomen”? Oh, die stemmetjes in mijn hoofd… je kunt het! Nee, echt niet… Tuurlijk wel! No way… Gggrrrr…

In de zevende kilometer trok ik mijn shirt maar uit, om zoveel mogelijk verkoeling te krijgen van het ieniemienie-briesje. Kort daarna was weer een waterpost, en pakte Joyce een bekertje water en goot dat over mijn rug. Wat kan een mens daar van opknappen! Zowel zij als Esther, die zo lief was zich in de loop van de race bij ons aan te sluiten, trokken uit solidariteit ook hun shirt uit.

Foto: Edwin Nobel

Ik keek uit naar de Anita Cheering Zone op 9 kilometer, waar lieve supporters met confetti, waterpistolen en megafoon ons een extra boost gaven voor de laatste kilometer. Die laatste kilometer was echt zwaar, ik moest flink knokken om het tempo hoog te houden. Hoewel ik probeerde om mij te focussen op mijn ademhaling, kreeg ik die echt niet meer rustig.

Finish

Uiteindelijk stopte de tijd op 57:02, een enorme verbetering van mijn oude PR! Die stond nog op 58:51. Ik snapte er niets van. Hoe heb ik dit voor elkaar gekregen, in deze warmte? Bovendien liep ik de kilometers 6 en 7 flink ingehouden, om bij te komen van mijn véél te snelle start! Ik weet wel, dat ik al veel eerder “gas terug” had genomen als ik alleen had gelopen. Nu liep Joyce (en later dus ook Esther) met me mee, en zij sleepten mij er doorheen. Hoe? Door er te zijn! Je geeft toch niet op als er vriendinnen met jou mee lopen om te helpen jouw doel waar te maken? Ik ben dan ook enorm blij dat ze dit hebben gedaan.

Na de race

Na de ontvangst van de medaille zocht ik even het gras op, in de schaduw van de Anita-tent. Dat voelde heerlijk zeg, even liggen en bijkomen. Langzaam kwam het besef, ik heb mijn felbegeerde PR binnen, missie geslaagd! Ondanks dat Strava er geen 10, maar 9,96 kilometer van had gemaakt… Ach, die laatste 40 meter kan me niets schelen hoor! Met een groot deel van de groep maakten we nog een “medaille-foto”, wat een vrolijkheid!

Vervolgens gingen we snel door naar de prijsuitreiking. Daar konden we extra trots zijn, want #anitaladies Irene en Dinie mochten de hoogste twee treetjes van het podium beklimmen! Super gaaf zeg!

Helaas moest ik als een speer weer terug naar Twente, iets met een drukke dag… Op Zuidplein trakteerde ik mijzelf nog op een broodje en koffie van de Delifrance, en stapte met een lach van oor tot oor in de auto, terug naar huis.

Terugkijkend:

Wie mij een jaar geleden had verteld, dat ik 10 kilometer binnen een uur zou kunnen lopen, had ik niet geloofd. Nu we een jaar verder zijn, met veel training en minder kilo’s om mee te zeulen, blijkt het dus toch mogelijk, en flink binnen het uur ook! En nu ik een tijd heb staan van 57:02, is een volgende aanval op dat nieuwe PR natuurlijk heel aanlokkelijk! Die 3 seconden hè… hihi… Iets met durf te dromen…

Dit fantastische loop-feest heb ik mede te danken aan Anita Nederland, die alles geweldig georganiseerd heeft! En in het bijzonder Marjon en Sabine, die namens Anita hun enthousiasme heerlijk op ons wisten over te brengen, samen met een geweldige groep supporters.

Speciale dank ook aan Janneke Poort Fotografie voor de fantastische foto’s. Wàt een enthousiasme bracht jij over van achter jouw camera!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.