Mijn Running Streak gaat door!

Na de marathon van Rotterdam had ik mezelf plechtig beloofd de rest van de maand april heel rustig aan te doen, goed te herstellen en vooral niet te snel weer flinke afstanden te gaan lopen. Zoals jullie wellicht nog weten, is dat prima gelukt en besloot ik in mei, voor mij een maand met weinig (wedstrijd)uitdagingen, een running streak te gaan doen. Dit pakte alleen iets anders uit dan ik toen voor ogen had.

Mei voorbij, streak ten einde!?

Eh, nee dus. Wie mij (ook) volgt op instagram en/of facebook, heeft de afgelopen maanden kunnen zien dat ik sinds die eerste mei elke dag hardloop. Niet altijd ver, lang of snel, maar wel elke dag minimaal 1 mijl. Het duurde een tijdje, maar na ruim 2 maanden werd het een gewoonte. Heerlijk even hardloopkleding aan, een stukje hardlopen en zo met frisse energie de dag beginnen. Of juist na mijn werk even de dag in gedachten doornemen en lekker afsluiten.

Hittegolf, streak in gevaar!

Maar toen kwam de hittegolf, die in juli al begon en een maand zou aanhouden. Hitte en hardlopen zijn voor mij altijd een slechte combinatie geweest, zo ook dit jaar. Tel daarbij op, dat we lekker met de caravan op vakantie waren en je snapt, dat ik geen zin had om de wekker te zetten voor een super-vroeg “zonsopkomst-rondje”. Tja, het is vakantie hoor! De meeste dagen probeerde ik wel “zo vroeg mogelijk” te gaan lopen. Het kwam er op neer, dat ik bijna al mijn rondjes in die hitte-periode vóór 10u ‘s ochtends liep. Prima te doen toch? Nou…. niet helemaal. Er waren dagen bij, dat het om 10 uur al zo warm was, dat het zweet in straaltjes van mijn rug liep terwijl ik me niet eens flink inspande.

En toch wist ik het vol te houden en heb ik ook in mijn vakantie elke dag gelopen. Mijn schema heb ik wel aan de kant gegooid. Intervallen bij 30+? Mij niet gezien! Duurlopen van 18-20 kilometer? Ik ben niet gek!

Ziek zijn is geen optie bij een streak

En dan ben je terug van vakantie, gaat het gewone leven weer zijn gangetje en begint er iets te kriebelen in je keel. Kriebels in mijn buik vind ik prima, maar in mijn keel? No way! De echte hitte was gelukkig voorbij, het schema kon weer opgepakt worden. Maar helaas, die keel bleek mij bijna anderhalve week parten te spelen. Jeetje, wat deed die keel enorm pijn zo nu en dan! Thee met honing, strepsils, ricola… Alles greep ik aan om mijn keelpijn te verzachten. En ja, ik bleef dagelijks lopen. 2-4 kilometer meestal, op duurlooptempo. Toch maar eens testen hoe het voelt als ik versnel: Geen optie, alsof ik door een rietje moet ademhalen! Ik had wel een gelukje hierbij: Buiten mijn keelpijn om voelde ik mij gelukkig prima. Ik had ook geen koorts of pijn op andere plekken in mijn lichaam. Rustig aan, zoveel mogelijk genieten van het “buiten zijn” op zich werd mijn motto.

Herfst in aantocht, avondrondjes in het donker

En dan zitten we al weer in september! Ik ben dus al ruim 4 maanden bezig met mijn running streak, de teller staat (sinds zondag 9 september) op 132 dagen. Na de zwoele zomeravonden, waarbij ik gerust om 22:00u nog even een half uurtje kon gaan lopen in het licht van de (ondergaande) zon, is het nu al vóór negen uur donker. Ik zal dus meer moeten gaan plannen als ik bij daglicht wil lopen, of accepteren dat ik een “donker rondje” door de woonwijken ga doen. Door elke dag te lopen vallen verschillende dingen mij extra op lijkt het wel. De wisseling van de seizoenen, de tijd van zonsopkomst en zonsondergang, bladeren aan de bomen die van kleur veranderen… Prachtig om van te genieten!

De temperatuur is weer prima, ik voel me super. Het schema heb ik dan ook eindelijk weer goed kunnen oppakken. Drie trainingen per week loop ik keurig volgens mijn schema, de vier andere dagen loop ik op gevoel. Heb ik nog vermoeide benen van een intensieve training de dag er voor? Dan loop ik heel rustig om mijn benen “los te lopen”. Voel ik me super? Dan mag ik van mijzelf wat sneller. En zo speel ik elke dag met mijn tempo’s en ook afstand.

Tot wanneer gaat mijn streak door?

De streak begon op 1 mei 2018, en gaat door tot ..???..
Tja, een einddatum geef ik niet. Niet omdat ik dat niet wil, maar simpelweg omdat ik dat niet KAN. Als iemand mij vraagt hoe lang ik het wil volhouden, is mijn standaard antwoord ook altijd “zolang het goed voelt”. Iedereen heeft wel eens een keer geen zin om te gaan, ik ook. Dat heb ik een dag of 10 geleden nog gehad. Toch gaf ik mijzelf die spreekwoordelijke trap onder mijn achterste, ging lopen, en was naderhand blij dat ik het gedaan had. Ik voelde me weer energiek en had een opgeruimd hoofd. Wat zijn voor mij redenen om te stoppen? Een blessure, ziekte (met koorts), minimaal een week aaneengesloten tegenzin houden… Ach, en wie weet is het strak 31 december, heb ik 245 dagen gelopen en vind ik het wel mooi geweest.

Het is voor mij een “road to somewhere, somewhen, somehow”, zonder einddatum. Laat mij maar lekker genieten, en ik hoop dat jullie dat ook (blijven) doen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.