Wedstrijdverslag: Zorgsaam Bocotrail

Afgelopen zondag liep ik een georganiseerde trail. Noem het een wedstrijd, noem het een evenement… Ik heb in elk geval weer erg mooie paadjes ontdekt op “onze” Sallandse Heuvelrug.

Wat is de Bocotrail?

Deze trail van 15 kilometer is uitgezet door Bertus van Elburg, alias Boco. Hij heeft dit in samenwerking gedaan met Zorgsaam Loperscompany, samen zijn zij de organisatoren van dit evenement. Deze trail gaat om het beleven, zonder wedstrijd element. Ook is er geen tijdswaarneming, genieten staat voorop. Wel is er een heel mooi goed doel aan deze trail gekoppeld. Een groot deel van het inschrijfgeld is bestemd voor de stichting Beat Batten, een organisatie die zich inzet om de stofwisselingsziekte Batten te bestrijden.

Duurloop wordt trail…

Zondag is duurloop-dag voor mij… Samen met een paar loopmaatjes besloten we deze zondag onze gewone duurloop te verruilen voor deze trail. Zonder wedstrijdelement, met plezier en in de mooie natuur: wat wil je nog meer? En zo stonden wij zondag om 10 uur aan de start van deze trail.

Genieten, of toch afzien?

Na een mooi woordje van Bertus gaan we van start. Al na amper 100 meter duiken we het bos in, wat er heel mooi uit ziet met de herfstkleuren. We slingeren over paadjes waar ik nog niet eerder heb gelopen, ook al struin ik de heuvels van de Sallandse Heuvelrug al een jaartje of vier af. We besluiten met z’n viertjes te proberen een fijn duurlooptempo te vinden. In de eerste vijf kilometer blijkt dit gemakkelijker gezegd dan gedaan. We hebben toch wel de neiging om aansluiting te zoeken bij de lopers voor ons. Als er dan toch iets meer afstand ontstaat, zien we de lopers voor ons niet meer op de slingerpaadjes en vinden we wat meer rust. We zijn nu min of meer op onszelf. Genieten en lintjes volgen is het enige dat nu telt.

Verzorgingspost of uitgebreid buffet?

Als we iets meer dan 8 kilometer er op hebben zitten, komen we bij de verzorgingspost. Even snel een bekertje water en/of sportdrank al lopend aannemen en door? Nee joh, het is geen wegwedstrijd! Deze post is fantastisch ingericht, het is eerder een buffet! Stukken banaan, cola, sportdrank… Maar ook chips, Tuc, winegums… We nemen hier even ons rustmomentje en doen ons tegoed aan het lekkers, om weer genoeg energie te hebben voor het laatste deel van deze trail. Als ik me niet vergis, lopen we in het tweede deel vooral over de (nogal heuvelachtige) open vlakte en de heide, waar we in het eerste deel vooral in het bos liepen. Beetje energie bijtanken is dus zeer welkom!

Typisch Bocotrail onderdeel

En ja, inderdaad gaan we vanaf de verzorgingspost de open vlakte op. De wind trekt ook iets aan, waardoor het best wel fris aanvoelt hier. Maar Bertus zou Bertus niet zijn, als hij niet in het laatste stukje nog even een typisch “Boco-element” ingebouwd had in deze trail: De laatste 2 kilometer duiken we weer het bos in, en lopen we via single tracks flink omhoog, omlaag, slinger-de-slinger… Ja, zo ken ik hem weer hoor!

Het beste voor het laatst bewaren hebben wij vandaag omgedoopt tot het zwaarste voor het laatst bewaren. Eén van de dames had vandaag uitgekozen om voor het eerst 15 kilometer te lopen. Ja, dan wordt het natuurlijk best wel zwaar op het laatst!

We did it!

Uiteindelijk komen we weer terug bij start/finish, waar Bertus ons persoonlijk met applaus onthaalt. Fantastisch hoor, als je al afgezien hebt, word je op dat moment direct weer blij en enthousiast! Na de finish gaan we nog even naar binnen, waar we gezellig napraten onder het genot van een lekker bekertje bouillon, sinaasappelpartjes, water… Kortom: ook hier stond weer een zeer uitgebreid “after-running-buffet” klaar!

Het was weer fantastisch om te doen! En deze route is erg mooi, verrassend en veelzijdig. Ja, ik ga deze trailroute wel vaker lopen, hij is erg mooi om te doen!

Loop jij wel eens een trail, al dan niet georganiseerd?

Met dank aan Salif, Fons en Henry voor een aantal van bovenstaande foto’s.

2 gedachten over “Wedstrijdverslag: Zorgsaam Bocotrail

    1. Dank je Bertus! Ja toen we richting het stukje Pieterpad gingen, wist ik al dat het laatste deel “typisch Bertus” ging worden namelijk: uitdagend, zwaar maar met voldoening naderhand.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.