wedstrijdverslag: Dubbele Mijl FBK Games

Exact een week geleden wist ik ‘s ochtends nog niet, dat ik ‘s avonds een wedstrijd zou lopen. Het was weer eens zover: ik had weer eens last-minute een startnummer te pakken hihi…

Ik heb al een paar keer vaker meegedaan met de FBK Dubbele Mijl, een leuke korte run als opening van het FBK weekend. Door een last minuten afzegging kan ik op het startnummer van een collega lopen. Mijn plan vandaag? Hard starten en zo goed mogelijk tempo houden. Als het een beetje meezit op het eind nog een laatste versnelling er uit persen en mijzelf op die manier “lekker kapot” lopen. Het is “maar” 3,2km, beetje risico nemen kan best, toch? Hihi…

Voor de start

Een uur voor de start ben ik in het stadion. Na het ophalen van mijn startnummer en t-shirt ga ik rustig naar de baan. Even een warming-up doen, voor we met alle Thales-deelnemers op de foto mogen. Gaaf om te zien hoor, zo’n grote groep deelnemers met allemaal hetzelfde shirt!

Wat ik even vergeten was, is dat er ook een “interne competitie” is… Binnen Thales zijn er weer een heleboel teams, die onderling natuurlijk ook de strijd aan gaan. Ik maak mij geen enkele illusie, maar vind het wel geinig. Ik mag mijzelf deelnemer noemen van Team Procurement. En natuurlijk gaan wij ook even met elkaar op de foto!

Maar dan wordt het toch echt tijd om naar het startvak te gaan… En waarom beginnen de zenuwen nu weer flink op te komen? Doe normaal, het duurt maar 18-20 minuten, en als het niet lekker gaat valt de schade mee: herstellen van 2 mijl gaat vele malen sneller dan van een hele marathon. Waar zeur ik over? Even nog wat lol in het startvak, de zenuwen worden er jammer genoeg niet minder om.

Dubbele Mijl is van start!

Direct na de start probeer ik een “pittig maar nog net prettig” tempo te vinden. Dit lukt niet echt (eh… echt niet). Het is druk, benauwd… Vanaf de start mogen we nog eerst een rondje over de baan. Als we de baan verlaten, hebben we er dus net iets meer dan 400 meter op zitten. Kan iemand dat lood uit mijn benen halen??? Wat is er aan de hand joh, waarom voelt dit nu al zo zwaar?

Een blik op mijn horloge zegt mij genoeg: hartslag boven de 170, ik loop dus nu al in de verzuring! Mijn omslagpunt ligt namelijk rond de 168. Tempo? Niet wat ik in gedachten had, iets langzamer helaas.
Ik kan je zeggen, dat de resterende 2,8 km niet veel beter werd. Wat er nu gebeurd was, en waarom mijn hartslag al vanaf de start zo hoog op liep? Geen idee. Feit is wel, dat ik niet sneller kon. Sterker nog, de tweede was 0:30 langzamer dan de eerste. En de derde? Nog een halve minuut langzamer. Pppfffff…..

Niet de meest scherpe foto wellicht, maar ik probeerde nog iets van een eindsprint er uit te persen in het laatste deel van deze Dubbele Mijl. Vol tegen de zon in, het parcours was redelijk smal en er stond veel publiek aan de kant. Ja, het was benauwd, ondanks dat de thermometer “maar” 19 graden aangaf.

Als ik over de finish ben, zie ik mijn tijd: 20:25. Minimaal een minuut langzamer dan ik gehoopt had! Zodra ik de medaille in ontvangst heb genomen, kan er dan ook nog nèt een lachje af. Niet eens zozeer omdat ik best even baal van mijn tijd, maar vooral omdat ik het zo benauwd en warm heb. What’s up with me?

In het eerste half uur na de finish drink ik ongeveer 1 liter water, moet ik bijna onafgebroken niezen en heb ik plotseling een loopneus die van geen ophouden weet. Huh, kun je zo plotseling verkouden worden? Of zou dit toch hooikoorts zijn… Uiteindelijk neig ik naar hooikoorts, hoewel ik het nooit eerder echt zo gemerkt heb. Maar toen ik eenmaal onder de douche stond, voelde ik mij veel beter, hoefde ik niet te niezen, geen waterige ogen en geen loopneus meer.

Omdenken

Doordat mijn hartslag al zo snel zo hoog werd, bestond de kans dat ik wellicht weer een keertje sinds zeer lange tijd in de buurt van mijn maximale hartslag zou komen. Die heb ik nooit tijdens een officiële test laten meten trouwens, maar heb ik 2x in een wedstrijd (eindsprint) en 2x op de baan (maximaal-training) gehaald. En guess what: het is me gelukt hoor, mijn maximale hartslag heb ik weer weten aan te tikken in mijn eindsprint! Het geeft mij wel een goed gevoel, dat die nog steeds hetzelfde is als 2 jaar geleden. Schijnbaar daalt je maximale hartslag naarmate je ouder wordt… Dit vind ik dus wel even een leuke opsteker, al een paar jaar geen daling te zien!

Weet jij wat je maximale hartslag is, en wat je omslagpunt is?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.