Girls on a mission, Berenloop 1/2 marathon

In mijn vorige blog schreef ik al over Terschelling, ons huisje en de 5 kilometer bij de Kleintje Berenloop. Ik neem je nu mee naar de rest van het weekend, te beginnen op de zondagochtend. Het is de dag van de Berenloop, de 1/2 marathon voor mij! 

Eerst wakker worden…

En dat doen we met een lekker kopje koffie. Vervolgens duiken we de keuken in, waar Joyce zich tegoed doet aan krentebollen, terwijl Deborah en ik allebei voor havermout-banaan pannenkoekjes gaan. Jammie! Jep, we zijn wakker hoor! Wat een luxe dat we “pas” om 12:00u hoeven te starten, we hebben echt zeeën van tijd om ons aan te kleden, nog even wat te relaxen en 20 keer te checken (ik althans) of ik alles bij me heb wat ik mee wil nemen, maar ook zeker niet teveel meeneem. En dan gaan we! Eerst naar de tassenafgifte, dan het startvak in. het is nog een kwartier tot de start, maar het startvak begint al flink vol te stromen. In het kader van “gewone foto’s zijn er al genoeg” maken we nog een hilarische startvak-selfie. En dan zijn we er klaar voor, en begint het wachten op de scheepshoorn.

De Berenloop is gestart!

En dan is het daadwerkelijk 12 uur, de scheepshoorn heeft geklonken! Een paar minuten later kunnen wij dan ook zelf daadwerkelijk van start. Zenuwachtig? Nee, niet echt. Ik heb maar 1 doel: genieten! En heel eerlijk? Met dat zonnetje en het enthousiasme van het publiek en medelopers hier bij de start lukt dat al aardig. Joyce gaat er als een speer vandoor, zij heeft een ander plan. Deborah en ik starten samen, maar na ca 2 kilometer geef ik aan dat ik het tempo iets laat zakken. Zij loopt gestaag door, ik laat me iets terug zakken.

Na wat bochtenwerk lopen we langs de haven, het dorp uit. Het is hier een stuk rustiger langs de kant, maar ik word aan alle kanten omgeven door lopers die er ook enorm veel zin in hebben. De sfeer is fantastisch! En dan zie ik rond kilometer zes ineens een herkenbaar shirtje: Femke komt in m’n ooghoek voorbij! Even lopen we gezellig een stukje samen en kletsen we een beetje. Nog even snel een foto’tje en we nemen weer afscheid. Femke loopt lekker door, ik blijf in m’n iets rustiger tempo doorgaan.

Van 7 tot 14km: Van alles wat!

Lekker hoor, eenderde zit er al op! We gaan van de kust weg, en lopen een stuk tussen weilanden, bomen… Als je alleen hier beelden van ziet, zou je niet zeggen dat dit op een eiland is. En weer komt er een (insta)bekende voorbij! Linda, met wie ik vooraf ook al wat contact had gehad, komt als een gezellige stuiterbal bij me lopen. Uiteindelijk zullen we de hele tijd min of meer bij elkaar in de buurt lopen.

En dan zie ik op ongeveer 11 kilometer de weg ineens flink klimmen voor mij. Het is duidelijk, dit is het duin dat ons naar het strand brengt. Hier komt Rebecca ook even, al juichend, bij ons lopen. Zó leuk om onderweg even te kletsen met wat (insta)bekenden!

Eenmaal boven heb ik geen tijd om van het mooie uitzicht te genieten. We gaan naar beneden, het strand op. Hier liggen betonplaten, die best wel glad zijn door een dun laagje zand dat er op ligt. Oppassen geblazen dus! Ik ben voorbereid op mul zand, maar na een klein stukje is het al verrassend stevig. Niet slecht!

Ik pak mijn mobiel om even een paar foto’tjes te maken en zie dat ik een whatsapp filmpje heb gekregen van Mirjam. Ik kan het niet laten die even te bekijken terwijl ik daar loop. Het is toch wel zwaar op het strand en dit leidt me af. Zó lief, die succeswensen van haar! Ik wil haar direct bedanken, maar typen is ondoenlijk. Dus maar even een filmpje teruggestuurd! hihi… En dat strand? Dat viel uiteindelijk nog wel mee, het was “maar” ongeveer 2,5 kilometer.

De Longway home…

Na het strand moest het ergste nog komen: De Longway. Wist ik veel?! Dit is dus een pad/weg door de duinen, van ca 5 kilometer lang dat vrijwel alleen maar vals plat omhoog gaat. OEF! Uiteindelijk was mijn tankje bij 18 kilometer redelijk leeg. De man met de hamer stond daar, vermomd als ijsbeer. Ik krijg het echt wel wat zwaarder, maar toch vind ik het nog steeds leuk. Best vreemd eigenlijk hè…

De rest van de route had ik het gevoel hem mee te sleuren op mijn rug. Maar ja, het is nu nog maar 3 kilometer, dat gaat me hoe dan ook lukken! Ik ben dan ook heel blij als ik de Longway achter me mag laten en de bebouwde kom van West weer in duik.

Op naar de Brandaris!

Nog een paar bochtjes, voor we dan uiteindelijk de finishstraat weer indraaien. Op het laatste stuk voor de finish ligt de rode loper al klaar. Ik weet er nog een (soort van) eindsprint uit te persen en haal nog meerdere lopers in. Letterlijk aan de voet van de Brandaris is de finish. Zodra ik de matten passeer, word ik even heel emotioneel. Ik heb het gehaald! Met een prut voorbereiding en een kuit die herstellende is heb ik het gewoon wel geflikt! Ik hang even een paar minuten aan het hek om uit te hijgen en weer bij te komen. Dan wandel ik verder om de medaille in ontvangst te nemen.

Afterparty

Die medaille is binnen! Ik maak het rondje af via de bouillon, langs de finish-shirts en sluit me aan bij Deborah en Joyce om van de afterparty te gaan genieten. We hebben het alle drie gewoon gehaald!

Na een tijdje besluit ik toch even terug te gaan naar het huisje. Maar eerst nam ik even een omweg naar het mooie duin tegenover ons huisje: wat mij betreft dé locatie voor mooie medaillefoto’s.

In het huisje had ik tijd om even te douchen, kuit (preventief) te koelen en de beentjes rust te gunnen… Dat ik toen ook even in slaap gedommeld ben, zeg ik er maar even niet bij hihi…
Vervolgens ga ik ook weer lekker terug naar het centrum, waar we nog gezellig een tijdje nagenieten van onze geleverde prestaties, de gezelligheid en het feest van de after-party.

En dan is het toch echt tijd om terug naar ons huisje te gaan. We zijn best moe, hebben geen zin meer om nog ergens naar toe te gaan en besluiten lekker wat bij de snackbar te halen. De rest van de avond doen we bar weinig, we zijn moe van het lopen en feesten!

Het zit er weer op…

Maandagochtend, voor we het weten is het al weer tijd om bepakt en bezakt weer naar de haven te gaan. Het zit er weer op, het is tijd om naar huis te gaan. In Harlingen nemen Joyce en ik weer afscheid van Deborah, en stappen wij weer op de trein die ons terug naar Twente zal brengen. M’n koffertje, vlaggetje en een rugzak vol herinneringen gaan weer mee terug naar huis.

Dankjewel Terschelling, je was geweldig!!! Ik wil nu eigenlijk al wéér…

Ik heb dit weekend (uiteraard) ook mijn vlogcamera regelmatig in de hand gehad… Dus: als extraatje kun je hieronder ook nog een filmpje kijken van ons weekend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.