Girls on a mission, Kleintje Berenloop

Het is vrijdag, half tien… Het Berenloop weekend staat op het punt van beginnen! Eerst nog een flinke treinreis… Als ik het perron op loop, appt Joyce dat ze het station in loopt. Top, wat een perfecte timing! Samen reizen we naar Harlingen Haven, waar we twee uur later aankomen. Deborah zien we hier ook, nu zijn we compleet. Na een lunch stappen we aan boord van de snelle veerdienst die ons naar Terschelling brengt.

Welkom op het eiland

Eenmaal op Terschelling hebben we ons huisje voor dit weekend al snel gevonden, het ligt in West en maar een minuut of vijf van de haven verwijderd. Ideaal! Na een rondje door het huis gaan we het centrum in. Even gezellig buurten bij Lijftijd, waar we ook Marjon van Anita Nederland gezellig spreken. Oh en snuffelen bij de Berenloop merchandise, waar we met een berenmuts en vlaggetje weer vertrekken. Hihi… Ze zijn leuk! En die Brandaris hè, die staat dus midden in het dorp!

Dan snel door naar de supermarkt, we moeten natuurlijk wel eten dit weekend! Terug in ons huisje is het al tijd om ons klaar te maken voor het eten: Samen met mede-antiameisje Femke, Marjon van Anita en Marleen van Lijftijd genieten we van een heerlijke maaltijd bij restaurant Storm. Oh jee, wat was dat weer lekker! En toch weer iets teveel gegeten… Oeps! Maar het was enorm gezellig, ik heb genoten!

Zaterdag, het begint al lekker

Al best vroeg ben ik wakker. Ik begin maar eens met een kop koffie. Even rustig wakker worden. Als we hebben ontbeten en omgekleed zijn, wandelen we heerlijk ontspannen naar Lijftijd. We krijgen daar 2 grote vlaggen mee, gezellig om mee te lopen tijdens deze 5 kilometer “funrun” (voor ons althans). Maar dan beseffen we ons, dat het startschot al snel zal klinken… Het wandelen wordt dan toch maar dribbelen. Ach, hebben we in elk geval de warming-up alvast gehad. 😉
10 minuten voor de start komen we aan bij het startvak. Nog snel een selfie, en dan aansluiten bij de al wachtende lopers.

Prima, we staan niet helemaal achteraan, maar ook zeker niet tussen de echt snelle lopers. Maar waarom toch weer die zenuwen? Er staat niets op het spel, ik hoef mijn brood er niet mee te verdienen… Joyce en Deborah spelen nog even lekker met een van de vlaggen, en die gaat natuurlijk ook nog even op de foto in het startvak.

Kleintje Berenloop

Dan mogen we van start. Eenmaal over de startstreep beginnen we te rennen, om 50 meter verderop al weer te wandelen. Oeps, eerste opstopping! Zodra we de bocht om zijn, gaat het beter. Wel merken we, dat we nèt iets sneller willen dan de groep mensen waartussen we nu lopen. Na wat slalommen vinden we iets meer ruimte om een lekker tempo te lopen. We lopen over mooie (fiets)paden, door het bos en hebben de grootste lol met de Anita-vlag.

Vrijwel na elke bocht is er wel weer een mooi uitzicht. We lopen gezellig met z’n drietjes te genieten, maken zo nu en dan wat foto’s van de omgeving… Deborah en Joyce zijn echt lieve schatten. Ik ben degene met het laagste tempo, en zij passen zich vandaag beide schijnbaar moeiteloos aan mijn tempo aan. Een enkele keer sprint een van beiden een stukje vooruit, om foto’s te maken, om vervolgens weer gezellig verder te “hobbelen”.

Ik geniet, mijn benen voelen goed, het zonnetje schijnt en ik loop lekker te kletsen. De zenuwen van het startvak hebben plaatsgemaakt voor plezier. Wat wil een mens nog meer?

En dan zitten deze 5 kilometers er al weer op! “Time flies when you’re having fun” gaat hier zeker op, hebben we echt al ruim een half uur gelopen? We krijgen onze medaille omgehangen. Yes, die is toch maar mooi “in the pocket”!

Na de finish staan we nog even na te genieten en kletsen we ook nog wat met Femke. We hadden haar voor de start helaas niet meer gezien, maar ja dat was ook wel logisch omdat we “een beetje” moesten haasten.

Ontspannen!

We wandelen terug naar het centrum om vervolgens met z’n viertjes nog even een mini-fotoshoot te houden. Het is toch echt wel een gaaf gezicht hoor, vier dames in dezelfde kleding! Met dank aan Anita Nederland die dit voor ons heeft mogelijk gemaakt!

Femke gaat weer haar eigen weg, en wij duiken een gezellig restaurantje in voor een lekkere lunch. Als we teruglopen naar ons huisje, klimmen we daar eerst nog even het duin op tegenover ons huisje. Dat uitzicht! Wauw! Aan de ene kant kijk je het wad over, richting Vlieland. Aan de andere kant torent de Brandaris boven de huizen uit van het dorp. Daar tussendoor kijk je over de huizen van het dorp heen, de Waddenzee op. Dit is genieten hoor!

Aan de kook

Terug in ons huisje is het dan echt tijd om te ontspannen. Lekker douchen, kuiten rust geven, beetje relaxen… Voor ik het door heb, is het al weer tijd voor het avondeten! Deborah en Joyce hadden het iets eerder door en waren al de keuken in gedoken. Vanavond hebben we pasta op het menu staan, een goede bodem voor de halve marathon van morgen. Als we beginnen met eten, is de pan zó vol, dat we het idee hebben dat dit eerder voor 8 personen is, dan voor 3! Maar ja… Blijkbaar kunnen we alle drie eten als “bootwerkers”, want na afloop is er niet veel meer over. Goed die koolhydraten gestapeld dus, voor de zondag!

We kletsen nog wat, hebben onze loopkleding al weer gewassen voor morgen… Tijd om te slapen dus! Want ja, je wil wel enigszins uitgerust aan de start staan natuurlijk van die halve!

 

Het verslag van die halve staat intussen hier online. En daar vind je als bonus ook nog een filmpje over het weekend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.