Wedstrijdverslag: Midwintermarathon 10 mijl

Jaaaa, daar is ie dan eindelijk: mijn verslag van de midwintermarathon! Zondag liep ik in Apeldoorn de 10 mijl. Mijn eerste plan (en dat van mijn trainer) om voluit te gaan en kijken “wat er in zit”, moest ik aan de kant schuiven. Eerder die week had ik buikgriep en verhoging/koorts gehad, dus voluit gaan zou niet verantwoord zijn. Maar wat dan? Een nieuw plan was snel bedacht!

Loopmaatjes Liesbeth en Henriëtte hadden zich ook ingeschreven voor de 10 mijl, en voor Henriëtte was het haar eerste keer. Ook zou het voor het eerst zijn, dat ze meer dan 15km zou lopen. We spraken met z’n drietjes af, om in elk geval samen te starten.  Zo gezegd, zo gedaan.

Voor de start

Maar voor het zover was, moest ik natuurlijk wel in Apeldoorn bij de start zien te komen! Met de auto ging ik naar de Hanos, waar de parkeerplaatsen voor “ons lopers” beschikbaar was. Van daaruit met een pendelbus naar de start, om bij Orpheus mijn tas achter te laten en de beide andere dames op te zoeken. Ik merkte aan Henriëtte wel, dat ze best zenuwachtig was. Zaterdag hadden we al flink heen en weer ge-appt, waarbij ik haar zo goed mogelijk een hart onder de riem had gestoken. Nu was het dan tijd om die 10 mijl “gewoon even” te gaan lopen!

Laatste zenuwplasjes, startnummer opspelden en hup, richting startvak.

 

We worden best lang “vast” gehouden in startvak C. Maar als dan het hek opengaat, kunnen we zodra de startlijn in zicht is, direct door. Een vliegende start dus! Horloge aan, en we zijn gestart!

Eerste helft

Ik tast een beetje af bij Henriëtte en laat haar het ritme (en tempo) bepalen. Maar als ik na 1km een tijd ruim onder de 7 minuten zie, trek ik toch even de handrem er op. Ik weet dat zij dit tempo niet 16km lang kan volhouden. En met de heuvels die er aan zitten te komen, moeten we nu nog even de rust bewaren. Zelf loop ik lekker, hoewel mijn hartslag iets hoger is dan gewoonlijk op dit tempo. Ik besluit dan ook, dat ik deze hele race bij Henriëtte zal blijven. Liesbeth heeft haar ritme ook te pakken, ze loopt lekker op een iets hoger tempo dan wij en verdwijnt dan ook langzaam maar zeker uit ons zicht.

Al na 3 kilometer wacht ons de langste klim. Elke 50 meter staat er een bordje dat aftelt tot de top. Heerlijk om zo af te tellen! Gelukkig trainen wij geregeld op de Sallandse Heuvelrug, zodat we wel wat heuvels gewend zijn. Maar zelfs dan is deze klim van ruim 500 meter “alleen maar klimmen” toch wel wat lang hoor!

Eenmaal boven is er een verzorgingspost en gaan we een bocht om. Vanaf hier zal het lichtjes stijgen, dalen, stijgen, dalen… Telkens als ik merk dat Henriëtte het wat lastig lijkt te krijgen, begin ik verhalen af te steken. Over de omgeving, de sneeuw die in de bermen ligt, het zonnetje dat tussen de bomen door schijnt… Je benen weten wel hoe ze moeten lopen, je gedachten moeten op zo’n moment even een positieve “boost” krijgen.

 

En eerlijk is eerlijk, het wàs ook echt bijzonder mooi zondag, om daar te lopen! De wegen waren mooi schoon en de omgeving was wit. De midwintermarathon doet z’n naam eer aan! We lopen lekker en in een redelijk constant tempo. Als we na exact 1 uur het 8km-punt bereikt hebben, weet ik dat het echte klimwerk er op zit, en dat we vooral nog zullen gaan dalen. Hoppa, we zijn op de helft!

Tweede helft

Ik merk dat we inderdaad meer dalen dan dat we nog klimmen. Op de stukken dat we dalen, spoor ik Henriëtte aan om zich gewoon te “laten vallen”, maar wel ontspanning in het lopen te houden. Op die manier maak je wel wat extra snelheid, maar komen je hartslag en ademhaling (een beetje) tot rust. Als we dan uiteindelijk “die ene rotonde” passeren, gaan we met een klein laatste klimmetje langs de parkeerplaats van pretpark Julianatoren. De laatste paar kilometer is het echt alleen nog maar dalen! Yes! Dit kan niet meer mis gaan, we gaan het redden! Dan is daar de laatste kruising, we komen tussen de hekken te lopen op de Loolaan. De bordjes tellen af, nog 400 meter, nog 350… Ik versnel heel voorzichtig, en blijf langzaam maar zeker doorversnellen. Henriëtte probeert te volgen, maar ze heeft echt alles gegeven en kan in de laatste 100 meter mijn tempo niet meer oppakken.

Finish!

Na bijna 1:58 komen we over de finish. Het is gelukt! De eerste 10 mijl van Henriëtte is een feit, en het is haar gelukt om binnen de 2 uur te finishen, wat ze graag wilde maar niet echt verwachtte. Een knuffel, felicitaties over en weer en dan wandelen we verder. We nemen onze medaille in ontvangst, spreken nog een paar andere lopers en gaan dan snel weer naar Orpheus, waar het lekker warm is en waar onze droge kleding ligt. Daar zien we ook Liesbeth weer, die ook heerlijk heeft gelopen.

Ja, de Midwintermarathon was weer een feest! Ik heb nog diverse andere kanjers gezien en gesproken, maar ook heel veel helaas gemist. Na mijn 10 mijl in 2016 en 25km in 2017, vond ik deze 10 mijl weer helemaal top. Enne…Ik heb nu al zin in volgend jaar, dan hoop ik weer van de partij te zijn! Of dat dan 10 mijl of 25 km zal worden? Geen idee! Of misschien wel de 8km, die afstand heb ik daar nog nooit gelopen 😉

De medaille krijgt weer een mooi plekje aan mijn medaillerekje, het startnummer gaat weer in de startnummer-map.

Heb jij de midwintermarathon wel eens gelopen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.