de Midwintermarathon

Zondag liep ik de 10 mijl van de midwintermarathon in Apeldoorn. Ik neem je graag even mee naar deze wedstrijd.

Zaterdagochtend had ik nog even een uurtje losgelopen, waarna de voorbereidingen voor zondag begonnen. Hierbij mag je denken aan het inpakken van mijn tas, zorgen dat de externe batterij voor m’n telefoon vol is, zenuwachtig worden… Voor mij horen die zenuwen er elke keer toch weer bij. De weersverwachting voor de zondag is gelukkig best goed, overwegend droog. Wel veel wind, maar dat zij dan maar zo.

‘s avonds heb ik, zoals altijd de dag voor zo’n wedstrijd, lekker pasta gegeten.

Toen ik zondagochtend wakker werd, scheen het zonnetje een klein beetje. Helaas trok het al snel dicht en begon het toch iets te regenen. Na een lekker havermoutontbtijtje ging ik naar Apeldoorn. Nog even een banaantje, wat water, even plassen en het was al tijd om naar de startvakken te gaan. Mijn plan? ehm… Ik had voor het eerst geen duidelijk plan vooraf, aangezien ik het parcours niet ken en weet dat er best wat hoogtemeters in zitten.

Met Karen, een loopmaatje van de atletiek, besloten we een riskante tactiek toe te passen: “de dood of de gladiolen”. Snel starten dus, en maar zien hoever we komen. In het startvak stonden we nog even met z’n drieën, loopmaatje Hans was hier ook. Hans wilde graag proberen 1:30 te lopen, zodat we Hans na de start al snel uit het oog verloren. Zelf hoopten Karen en ik stiekem dat we heel misschien wel 1:45 zouden kunnen halen.

Nog ff voor de start...

Nog ff voor de start…

KM 1-5:
De eerste 2 kilometers verliepen vlak, echt snel starten kon (gelukkig?) niet door de grote drukte. De tweede kilometer ging zelfs sneller dan de eerste. Na bijna 3 kilometer rechtsaf, de woonwijk uit, de bosrijke omgeving in. En ja, het begon hier wat te stijgen. In de vijfde kilometer moesten we flink klimmen, en wat was ik blij met alle motivatie-borden van Decathlon aan de kant! “kom op, nog 500 meter” of “blijf doorademen” of “what goes up, must come down”…

KM 5-10:
na die klim gingen we linksaf, het tempo ging weer wat omhoog en het ging nog steeds goed. Het parcours glooide licht, omhoog, omlaag… Ik had één oortje in met Spotify Running, zodat ik een pittig tempo kon blijven lopen. Karen en ik bleven doorbuffelen, het tempo bleef hoog. Ik wilde nog even niet nadenken waar we op zouden kunnen eindigen, maar het voelde wel goed, en we liepen lekker. Bij 8km had ik m’n eerste gelsnoepje genomen, om een eventuele hongerklop maar gewoon voor te zijn.

KM10-15:
Scherpe bocht naar rechts, de provinciale weg op. Vanaf hier hoefden we vrijwel niet meer te klimmen, we mochten vooral vlak of dalen. Veel last van de wind hadden we niet, we liepen in de mensenmassa en de bomen zorgden er wel een beetje voor dat de wind “gebroken” werd. Hoewel dit eigenlijk een saaie, recht weg is, liep ik hier heerlijk. Bij 11 km nam ik nog een gelsnoepje en bij ca 14 km nog eentje. Uiteindelijk bleek mijn 13e kilometer het snelst te zijn. Oké, dat was dan weliswaar een kilometer waarbij we lekker naar beneden gingen, maar toch… ik had al 12 kilometer gehad!

KM15-finish:
Wat is het laatste stuk op de Loolaan nog lang zeg… Hoe dichter we bij de finish komen, hoe drukker het weer langs het parcours wordt. Nog een blik op m’n horloge leert me, dat mijn PR uit mei vorig jaar wordt verpulverd! Ik begin al te lachen, ik weet dat we zelfs sneller dan 1:45 zijn!  De laatste meters persen Karen en ik er nog een (soort van)  eindsprintje uit…

Nog even doorzetten...

Nog even doorzetten…

1:42:42 is mijn eindtijd! Wauw, ik loop te stuiteren! Dit is een gemiddelde pace van 6:21 per kilometer, hóe gaaf is dat! Ik kan nu, donderdag, nog steeds niet geloven dat ik over zo’n afstand dat tempo (gemiddeld) heb kunnen halen!

Laatste stukje, het gaat goehoed!

Laatste stukje, het gaat goehoed!

Na de finish:
In het uitloopvak zien we Hans ook weer, hij had zijn doel “rond de 1:30 lopen” ook gehaald met een eindtijd van 1:30:06.
Nog even samen op de foto, en snel weer naar Theater Orpheus om me om te kleden.

Trots op onze medailles!

Trots op onze medailles!

Vervolgens ben ik terug gegaan naar het start/finish gebied, waar ik Iris nog trof voor haar start van de 8km. Even knuffelen en succes wensen natuurlijk!

Peptalk en succesknuffel!

Peptalk en succesknuffel!

Maaike vond ik net na haar finish van de 25km, en intussen had ik super-supporter Ilse ook gezien. Wat leuk om hun even weer te zien!

Met kanjers Maaike en Ilse

Met kanjers Maaike en Ilse

We hebben bij de kleedruimte even gezellig staan napraten over onze races, waarna ik weer naar de finish ging om Iris te kunnen zien finishen.
Het had niet veel gescheeld of ik miste haar, ze was (helaas) al over de finish voor ik het in de gaten had. Het was ook zó druk! Ook zij had haar doel gehaald, en na nog een dikke knuffel en felicitatie werd het voor mij tijd om weer naar huis te gaan.

Ja, ik had spierpijn, maar het viel me eigenlijk nog wel mee. ‘s Avonds heb ik nog even een flinke wandeling gemaakt met de hond, om mijn benen wel even lekker in beweging te houden. De endorfientjes zwermen nog heerlijk door m’n lijf! hihi…

Het was een topdag, met een uitstekende organisatie, lieve IG-ers gesproken, zo snel gelopen als ik nooit had gedacht… Op naar de volgende uitdaging dus!

Best trots op mijn tijd :)

Best trots op mijn tijd

Hebben jullie dit weekend ook een wedstrijd gelopen?

2 gedachten over “de Midwintermarathon

  1. John

    Leuk verslag van een leuke, gezellige en vooral succesvolle dag in Apeldoorn.
    Top dat je juist op dat parcours een pr weet te realiseren Gefeliciteerd daarmee

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *