Wedstrijdverslag: 5km Enschede

Zondag liep ik 5km in Enschede, voor en met de stichting Kids Vooruit. Wat is dat mooi om te mogen doen! Je wordt wel even met de neus op de feiten gedrukt, dat hardlopen niet zo vanzelfsprekend is als wij wel eens denken…

Vorig jaar had ik ook al het voorrecht om met en voor deze stichting te mogen lopen. Dat verslag kun je hier teruglezen. Maar ook dit jaar stond ik dus weer aan de start van de 5km in Enschede. Ik neem je mee naar deze dag!

Feest in Enschede

Al vooraf was het een drukte van belang in de groepsapp, die ook nog steeds verder uitbreidde. Op de zondagochtend was het een heel mooi gezicht toen we met z’n allen verzamelden en allemaal hetzelfde shirt aan deden. Van mensen die de stichting een warm hart toedragen, tot ouders en van de stoere kanjers zelf, tot de jeugd-ambassadeurs: het was een heerlijk bont gezelschap. We maken een groepsfoto, en dan gaan de toppers die de halve gaan lopen hun startvak in. Wij mogen niet lang daarna, maar eerst nog even het startnummer goed bevestigen. Dan zijn ook wij klaar om te gaan!

De start

Het parcours is gewijzigd ten opzichte van voorgaande jaren, zodat we al snel merken dat onze verzamellocatie zich pal naast de startvakken bevindt. Nadat om 10:00u de deelnemers zijn gestart voor de halve en hele marathon, is het onze beurt om het vak in te duiken. Een kwartiertje later mogen wij van start. Ook Milou is er, net als vorig jaar, weer bij. Ze heeft veel geoefend en zal weer haar uiterste best doen om delen zelf te lopen. De rest zal ze in de rolstoel door haar vader worden geduwd.

Ik laat me in de massa meevoeren het startvak in. voetje voor voetje wandelen we door, en door, en door… Als we uiteindelijk tot stilstand komen, blijkt dat ik nagenoeg vooraan sta! Oeps… Met mijn tijden op de 5km die rond het half uur liggen, voel ik me hier niet op mijn plaats, er zijn genoeg mensen die tijden lopen die variëren tussen de 15 en 25 minuten! Het enige wat ik dan in mijn hoofd heb, is dan ook: blijf vooral extra goed rechts lopen…

De wedstrijd

Als het startschot klinkt, verbaas ik mij er dan ook over dat de mensen om mij heen er niet allemaal als een speer vandoor gaan, er zijn er meer die ongeveer eenzelfde tempo lopen die om mij heen stonden. Ik had vooraf het gewijzigde parcourskaartje niet bestudeerd, ik volg gewoon de massa. Het enige wat ik weet, is dat we finishen op het Van Heekplein en niet op de Gronausestraat. Na de start buigen we dan ook niet snel af, maar lopen we eerst een flink stuk rechtdoor. Ik probeer een fijn tempo te vinden en dat lukt aardig. Iets sneller dan ik vooraf had bedacht, maar ik heb een lekker ritme en het voelt goed.

De tweede kilometer is vooral licht vals plat (omhoog), die kilometer zal uiteindelijk ook mijn langzaamste zijn. Maar daarna gaat het gas er weer op, en weet ik elke kilometer iets sneller te lopen dan de voorgaande. Het is gezellig druk langs  de kant, ook als we door de woonwijken lopen. Overal staan wel mensen aan te moedigen.

De laatste kilometer lopen we weer het centrum in, het parcours wordt nu keurig afgeschermd met hekken. Mijn oog valt op een bordje “oversteekplaats”. Even onthouden voor straks, om hier weer het parcours op te stappen om Milou de laatste 500 meter te begeleiden! Ik probeer nog wat aan te zetten, maar dan krijg ik een enorme steek in mijn zij. AU! Hoe ik ook mijn best doe om die weg te ademen, het lukt niet. Dit doet pijn zeg, waarom heb ik nu ineens een steek? Ik probeer te blijven lachen, want lopen blijft toch echt wel leuk… Als ik over de finish kom, ben ik best wel blij met mijn gelopen tijd maar baal ik een beetje van die steek: Een flinke eindsprint zat er niet meer in helaas. (opmerking: bij het uitlezen van mijn horloge bleek, dat ik echt wel flink had gesprint het laatste stuk, hoewel dat niet zo voelde).

Milou ophalen

Na de finish neem ik mijn medaille in ontvangst, grijp snel een bekertje water en probeer dan door de enorme mensenmassa op het plein terug te keren naar dat oversteekpunt. Dit duurt lang! Ik kan alleen maar hopen dat Milou en haar vader niet zo snel zijn. Eenmaal bij de vrijwilliger daar, vraag ik of ze iemand met een rolstoel hebben gezien. Ja, die is net voorbij, met zo’n zelfde shirt aan. sh*t… Dus gaat mijn tocht weer in tegengestelde richting terug naar het plein. Daar aangekomen, zie ik Milou en haar vader net het finishvak uit komen. Eén van de jeugdambassadeurs was met hun meegelopen, en onderweg staan ze met z’n drietjes dan ook mooi op de foto.

Ook Milou is heel blij met haar medaille. Ze heeft op een aantal punten weer zelf gelopen, in het centrum richting de finish zelfs een paar honderd meter. Waar ze vorig jaar nog letterlijk ondersteund werd aan beide kanten, liep ze nu zonder hulp. Wat een kanjer, en wat een verschil! Ik geef haar een high five, en vraag haar om toch nog even samen een foto te maken met onze medailles. Op het moment dat ik de foto maak, steekt ze lekker eigenwijs haar tong uit, alsof ze wil zeggen: “Lekker puh! Ik heb ook die medaille verdiend”. En dat heeft ze zeker.

Heel even sta ik nog gezellig na te praten met de anderen, maar al snel krijg ik het toch wel heel koud… Ik besluit verstandig te zijn en niet meer te wachten op de finish van de halve marathon-deelnemers, maar naar huis te gaan. Een warme douche, die bijna net zolang duurde als mijn 5 kilometer, zorgde ervoor dat ik weer lekker opgewarmd was voor de rest van de dag.

Wat was het weer een feestje om te mogen meemaken! Nu maar hopen dat de stichting Kids Vooruit weer wat beter op de kaart is gezet, ze doen fantastisch werk voor zulke mooie jongeren.

Loop jij ook wel eens voor een goed doel?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.