Mijn week 21: De Stationloop 2016

Nadat ik afgelopen week gas terug had genomen, voelde ik me weer heerlijk ontspannen, geen gekke pijntjes of kwaaltjes meer in mijn knie en mijn kuit is al wat minder gespannen.
Mijn gewone trainingsschema maar weer oppakken dus! 

Ik had er alleen even niet meer aan gedacht, dat ik in mijn schema op de dinsdag met grote letters “RUST” heb staan in verband met de Stationloop op woensdag. Best vreemd, je vaste loopdag en dan ga je niet lopen!

Woensdag dus, de eerste keer deze week dat ik ging lopen. Maar eerst mocht ik ‘s ochtends om 8 uur nog naar de fysio, waar hij weer mijn bil flink onder handen nam. Resultaat: gevoel alsof er een blauwe plek op mijn bil zit, en een kuit die heerlijk ontspannen voelt. Blijft toch bizar…

En dan de woensdagavond, de Stationloop! Vorig jaar liep ik deze voor het eerst, en ik was erg blij dat ik op tijd was met inschrijven voor dit jaar. Deze bijzondere 10 mijl is namelijk binnen no-time (een half uur ongeveer) uitverkocht!  De start is op het stationsplein in Ommen, en de finish is voor het station van Dalfsen. Op vertoon van je startnummer kun je gratis met de trein van Dalfsen naar Ommen, dankzij Vechtdallijnen die dit traject beheert! Ook hadden ze extra treinen ingezet, top!

We hebben dit jaar een leuke grote groep lopers van onze donderdagavond-groep, en besluiten gezamenlijk even een lekkere warming-up te doen, ff de spieren opwarmen en soepel maken. We hebben nu al de grootste lol samen!

Ik besluit samen te gaan lopen met Karen en Marga, die beiden van plan zijn een km-tijd rond de 6:30/km te gaan lopen. Prima, hier kan ik me helemaal in vinden! Terug op het stationsplein nog even in de rij voor de dixies, en dan is het tijd om naar het startvak te gaan!

Vanaf het stationsplein lopen we eerst een stukje over de mooie brede straten van Ommen, voor we de Provinciale weg bereiken richting Dalfsen. Na ca 2 kilometer verlaten we de Provinciale weg en gaan we het fietspad op. En daar krijg ik een eerste signaal van mijn lichaam: darmenprotest! oh oh… Dit ga ik niet nog 14km volhouden! Wat nu? Na 4km besluiten zowel Marga als ik toch maar de bosjes in te duiken onder het motto “als je moet, dan moet je”… Karen is zo verstandig om door te lopen, zodat zij haar tempo kan vasthouden.

Opgelucht lopen we weer verder, en na ca 6,5 km komt het (vind ik) leukste deel van de route: Je gaat van het fietspad af, via een boerenerf kom je aan de achterkant bij een molen uit. 


Hier ga je dwars doorheen, om vervolgens toegezongen te worden door een Shanti-koor! Geniaal!!! Het tovert absoluut per direct een lach op je gezicht kan ik je verzekeren!

 In de 8e kilometer treden mijn darmen al weer in protest! Ik baal vreselijk, maar duik toch maar weer de bosjes in. En hup, weer verder! Ik besluit in elk geval om toch maar niets meer te eten en drinken gezien de uitwerking die dat momenteel heeft, maar vraag Marga wel om mij wat dat betreft even extra in de gaten te houden. Het is namelijk best benauwd, dus ik verlies best wat vocht.


Na 8 kilometer verlaten we weer het fietspad en lopen we recht op een mooi landhuis af. Ook hier lopen we over het erf, om over klinkerwegen (gggrrrr….) door de bosrijke omgeving te slingeren. Vervolgens draaien we nog een keer, maken we een extra lusje de dijk op. Op het 10 kilometerpunt zijn we bovenaan de dijk, hebben we een mooi uitzicht  de ene kant op over de uiterwaarden (andere kant is bos) en worden we verwelkomd door een doedelzakspeler! 


We gaan weer verder, ons looptempo is intussen ook al niet meer de gewenste 6:30/km maar ligt rond de 7:00-7:15. Die klinkers zijn niet echt fijn!

En dan komen we in de 12e kilometer… Je voelt het vast al aankomen, er is een patroon te ontdekken… Heel gastvrije bewoners hadden buiten stoeltjes staan om alle lopers aan te moedigen, en ik mocht even van hun toilet gebruik maken.
En weer door! Pas na 13 kilometer draaien we weer het fietspad op, wat een genot is het om weer op asfalt te lopen na 5 kilometer klinkers!

Dit  stuk is relatief saai, je loopt van hieruit alleen maar rechtdoor tot aan de rotonde bij het station. Het loopt intussen richting half tien, de schemering begint. Dit levert wel mooie plaatjes op…. (Je moet toch ergens op focussen om jezelf af te leiden…)


Bij die rotonde hebben we de 16 kilometer gehad, en moet ik mijn buik even héél streng toespreken. Die laatste 100 meter lukken me inderdaad nog wel.

Uiteindelijk heb ik een gemiddelde pace van 7:00 gelopen over deze 10 mijl. Direct na de finish was ik ontzetten teleurgesteld en kwaad op mezelf cq mijn lichaam. En wat was ik blij dat Marga besloten had bij mij te blijven! Had zij dat niet gedaan, dan had ik opgegeven en was ik na 8 kilometer uitgestapt.

Na de finish nog even een halve banaan, flesje water en een paar stukken sinaasappel genomen voor ik me bij de groep lopers van Atletics voegde. Zó geweldig, onder het motto “belofte maakt schuld” had er iemand gezorgd voor koffie en thee, en iemand anders had heerlijke kruidkoek gemaakt. Gezamenlijk gaan we met de trein weer terug naar Ommen, om van daaruit weer huiswaarts te keren. 


Uiteindelijk kom ik met een dubbel gevoel thuis. Ja, het was een mooie loop, waarbij ik gelukkig nog wel de schoonheid van de route heb kunnen waarderen. Maar nee, ik ben totaal niet tevreden met mijn resultaat.

Donderdag staat er een rustige uitlooptraining op het programma. Deze sla ik over aangezien mijn buik de hele dag nog onrustig was. Mijn trainer opperde al, dat ik wellicht iets had gegeten dat verkeerd viel, of “iets buikgrieperigs” had… Ook was ik donderdag erg moe. Dit snap ik wel, die 10 mijl “met hindernissen” heeft natuurlijk best wat energie gevergd. Energie, die ik tijdens het lopen niet aanvulde.

Vrijdag mocht ik oppassen op mijn nichtje (3) en neefje (1) en gingen we ‘s avonds naar een verjaardag. Mijn buik is weer nagenoeg tot rust gekomen gelukkig!

Het weekend, mijn lange duurloop! Deze stel ik uit tot maandag, aangezien we Harry’s verjaardag zondag vieren. Hapjes voorbereiden, inkopen doen, kwarktaart maken… En natuurlijk feest vieren! Het was een bijzonder weekje zullen we maar zeggen, waarin ik uiteindelijk maar 1 keer gelopen heb.

Hoe was jouw week?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *