Wedstrijdverslag: Valentijnscross

Het is zaterdag 9 februari, 11 uur… De wint giert om het huis, ik zie de wolken in sneltreinvaart over drijven. Nog 4 uur voor ik van start mag op de Valentijnscross, mijn thuiswedstrijd! Hoeveel last zullen we hebben van die keiharde wind? Zal het droog blijven?

Valentijnscross, hoezo?

Oké, even een aantal jaren terug… De eerste keer dat deze cross werd gehouden, viel deze op Valentijnsdag. De cross vindt plaats op recreatiepark het Lageveld, dus je zou ook kunnen denken aan “Lageveldcross” bijvoorbeeld. Maar er is al een speciale competitie van de “Lageveldlopen”, en zo lag Valentijnscross eigenlijk best voor de hand. Deze naam is gebleven, en deze cross wordt elk jaar gehouden op de zaterdag voor (of op) Valentijnsdag.

Mijn haat-liefdeverhouding

Ik heb drie keer eerder aan de start gestaan van deze cross, en ik heb hem twee keer uitgelopen… Ik vind het een leuke cross, hoewel hij wel heel pittig is door het continu afwisselen van de ondergrond: mul zand, gras, bospaadjes, strandje… En de mountainbike-klimmetjes niet te vergeten! Het enige probleem wat ik met deze cross heb, is dat ik de twee keren dat ik wèl finishte, maar amper kan herinneren. Die andere keer dat ik startte en al na 1km met zwarte vlekken voor mijn ogen, duizelig en naar adem snakkend moest opgeven? Dat staat nog steeds helder op mijn netvlies gegrift.

Naarmate de uren wegtikten, werd ik dan ook steeds zenuwachtiger. Belachelijk eigenlijk, want als het niet lekker gaat, neem je toch gewoon wat gas terug en ga je een tandje rustiger? En ik moet niet vergeten, dat ik na die “mislukte” cross een week lang met verkoudheid en koorts in bed heb gelegen. Maar toch…

Op naar het Lageveld!

Half twee, ik kom aan op Het Lageveld en kan de 10km-lopers nog even aanmoedigen. Het valt mij op, dat het parcours dit jaar gespiegeld is ten opzichte van de andere keren dat ik meedeed. Handig, zo hebben we bij de start in elk geval de eerste 100 meter wind mee. (en bij het finishen ook de laatste 50 meter). Ik hoor van diverse mensen dat deze 10km toch wel weer erg pittig was. Oké, en bedankt… Net wat ik (niet) wilde horen natuurlijk. Als ik mijn startnummer heb opgehaald, maak ik me klaar om met onze trainingsgroep de gezamenlijke warming-up te doen. Inlopen, spieren los”draaien”, versnellinkjes… Tijdens het warmlopen heb ik mijn loopjack aan. Ik twijfel erover om die aan te houden tijdens de cross. Toen we met z’n allen even stonden te wachten, had ik het echt niet warm om het maar zachtjes uit te drukken.

Maar als we klaar zijn met de warming-up, weet ik het zeker: dat jasje gaat vlak voor de start echt wel uit! Het is wel gewoon een graad of 8, dat kan prima in m’n dunne longsleeve! Zodra ik het startvak in wil stappen, trek ik dan ook snel mijn jasje uit en knoop die aan het hek net na de finish vast. Zo kan ik hem direct na de finish weer aantrekken en hoef ik niet bang te zijn om weer heel erg af te koelen als ik stop met rennen!

De eerste ronde…

Het is nog niet eens 15:00u, als het startschot valt. Prima, minder tijd voor mijn zenuwen of om af te koelen dus tussen die warming-up en de race! Zoals gewoonlijk laat ik mij weer meezuigen met de snellere lopers. Over het gras, strandje op, weer af… Oh fijn, die tegenwind! Niet dus. De tranen waaien zo mijn ogen uit! Ik ben blij dat ik geen lenzen draag, ik heb zomaar het idee dat ik die hier zou verliezen. We maken een slinger achter de ligweide langs en lopen dan aan de rand van het terrein de bospaadjes in. Ik heb een iets prettiger tempo gevonden, wat ik hopelijk wel vol kan houden tot de finish. Slinger-de-slinger, dan een mountainbike pad op. Wat een gaaf gezicht, dat hele lint van lopers voor mij, naar links, rechts, weer bochtje om… Jep, dit is een technisch MTB-deel waar wij vandaag mogen lopen.

Dan voel ik een steek opkomen, heel heftig en pijnlijk. Damn! Even een paar passen wandelen, diep ademen en mezelf zo lang mogelijk maken. Gelukkig krijg ik hem goed onder controle en zet ik weer aan. Ik haak aan bij Hans, een loper die ik ken van de vrijdag trainingsgroep, en zo komen we weer bij start-finish voor onze doorkomst.

De tweede ronde

Het is nu stuivertje wisselen. Ik probeer me een beetje achter hem te verschuilen op de open stukken, maar hij wil volgens mij ook het liefst achter mij kruipen. Als we de 3km zijn gepasseerd, weet ik dat ik nog een klein beetje kan versnellen. Ik ga hem voorbij en richt mijn focus op een drietal dat een stuk voor mij loopt. Het wordt moeilijker, mijn adem heb ik nog maar nèt onder controle. Als ik  mijn trainer voorbij loop die op 4km staat, heb ik blijkbaar een gezicht als een donderwolk. Ik hoor hem ineens roepen: “blijven lachen Nicole, laatste kilometer!” Eh, ja… hij heeft ergens wel gelijk natuurlijk. Nog een paar heuveltjes, dan is het de laatste 500 meter weer vlak en slingeren we terug richting de finish.

Op dat vlakke deel zie ik dat ik toch nog wel vlot inloop op het drietal voor mij! Yes, die moet ik kunnen hebben voor de finish. Met nog 200 meter te gaan heb ik de twee dames achter me gelaten, de man is bij mij aangehaakt. hm… oké… Niet te snel nu dus, laatste restje energie overhouden om hem er uit te sprinten dan maar!

En zodra we het laatste bochtje om zijn, merk ik dat hij iets versnelt. Ik doe dat ook, en trek zo hard mogelijk door. Maar helaas, blijkbaar heeft hij ver onder zijn kunnen gelopen want twee keer met de ogen knipperen en hij was al gefinisht!

Medaille…. of nee, toch niet

Als ook Hans gefinisht is, bedank ik hem voor het stuivertje wisselen. Ik heb snel mijn jasje weer aangetrokken, doe mijn startnummer af en lever deze in. De beloning voor deelname aan deze cross is geen medaille. Dat wist ik al, er zijn geen medailles te verdienen bij deze crossloopjes. Vandaag was het wat lekkers, van Johma! Jammie…. Kip Samba mag ik mee naar huis nemen.

Het was een uitdagende cross, die door de harde wind nog extra pittig was. Ik ben blij met het resultaat.De zijsteek wist ik snel onder controle te krijgen en ik wist mijn tempo goed te doseren, na die iets te snelle start althans. Eenmaal thuis mag de Kip Samba er direct aan geloven, ik smul lekker van een bolletje met dit smeerseltje.

In het crosscircuit staat er nog één wedstrijd op het programma. Ik weet nu al dat ik die niet zal lopen, aangezien die op dezelfde dag is als de Sallandtrail. En om nu ‘s ochtends 25km te trailen en dan in de middag nog 5km te gaan crossen? Nope, mij niet gezien.

Ik heb van de wedstrijdjes genoten, hoewel zo’n cross altijd onvoorspelbaar blijft. Volgend jaar doe ik het circuit waarschijnlijk wel weer!
We begonnen in november in Rijssen. ik kon er helaas in Nijverdal niet bij zijn in december. Afgelopen maand stond Holten op het programma, dit keer dus Wierden en in maart zal de afsluiting in Markelo zijn. 5 zeer verschillende crossjes, verschillende omgevingen… Jep, heerlijk om te doen in de wintermaanden.

Loop jij ook wel eens een cross?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.