Week 34, heet en bezweet

Weer een week voorbij! En wat voor één… Het is echt “alles of niets” in Nederland! De temperatuur steeg weer naar tropische hoogte, en ik heb er best even een tik van gehad, ook tijdens de Bommen Berend Loop zondag. Hoe ik daar mee om ging?
Lees maar gauw verder, over mijn tropische week.

Na mijn duurloop van zondag, stond ik maandagochtend toch nog wel met “vermoeide benen” op. Naarmate de dag vorderde, heb ik die vermoeidheid er (gelukkig) goed uitgelopen.

Dinsdag was weer druk, maar ik had tussendoor nog net genoeg tijd om te gaan buurten bij de Decathlon, waar ik een reinigingsset voor mijn waterzak heb gehaald, en shirtjes voor de Strong Sister Run. En wat bleek bij thuiskomst? Het startbewijs voor de SSR was ook binnengekomen! oh oh… Geen ontkomen meer aan dus, zaterdag 3 september sta ik samen met m’n zusje aan de start! Help, waar begin ik aan…


Woensdag steeg het kwik nog verder, ons badje maar weer opgezet en gevuld. Helaas had ik alleen ‘s middags tijd om te lopen, maar het was me buiten echt te heet. Dus besloot ik maar eens “los” te gaan op onze crosstrainer. Laat ik het zo zeggen: Missie geslaagd, maar wat was ik blij met de (koude) douche na afloop!


Donderdag gingen we met de groep weer “buiten de baan” trainen. Het zou wel eens de laatste keer kunnen zijn dit seizoen omdat het al best vroeg donker wordt (snif)… Het was maar goed ook dat we niet op de baan gingen trainen, want om half acht was het nog steeds 30 graden! Een pittige maar erg leuke fartlektraining gehad in de bossen. Helaas vergeten foto’s te maken onderweg (alleen maar bezig met herstel en drinken tijdens de rustmomentjes hihi). Maar mijn “blij-ei-tomatenhoofd” zegt waarschijnlijk genoeg.


Vrijdag rustdag, die ik best lekker doorkwam met ons zwembadje in de tuin! Heerlijk verkoelend, lekker genieten zo!

Ik kwam er vandaag ook achter, dat ik een schilfertje van mijn voortand mis… Alles wat kouder is dan lichaamstemperatuur kan ik niet verdragen… AU! Tandarts gebeld, waar ik dinsdag gelukkig terecht kwam. Ik wil zo graag (water)ijsjes, ijskoud water, kwark, fruit, smoothies… *zucht*


Zaterdag bleek helaas, dat ons zwembadje dusdanig lek is, dat het niet meer te repareren valt. Zoektocht naar een waardige vervanger dus! En dat werd uiteindelijk deze jacuzzi. Zelf had ik geen tijd om er direct in te “duiken”, maar ik zag er al naar uit om er na mijn wedstrijd van zondag lekker van te gaan genieten.


En toen was het zondag, de dag van de Bommenberendloop. ‘s nachts had het geregend, en ik hoopte dat het ook wat verkoeling zou brengen. Dat viel uiteindelijk best tegen. Hoewel het amper 20 graden was toen ik naar Groningen reed, bleek de zon dusdanig goed haar werk te doen, dat het in combinatie met de grote hoeveelheid vocht enorm broeierig en heet aanvoelde.
Mijn doel deze halve marathon? Proberen om op het tempo van mijn tempoduurloop te lopen. Dit zou dan betekenen, dat ik een tijd zou neerzetten tussen de 2:17 en 2:20. Of mij dat lukte? eh… Laten we bij het begin beginnen.

12 uur, start van de halve marathon: Oh nee, toch niet, deze is een half uur uitgesteld ivm een stortbui met het nodige onweer. Goed, half één dan…


km 0-5:
Er zijn niet heel veel deelnemers voor deze halve, ik start redelijk ver achteraan. Eerst een rondje atletiekbaan om vervolgens door het park naar de Onlanden te lopen. Rustig starten Nicole, probeer je zenuwen-hartslag te controleren! Na een kilometer even aangehaakt bij een andere dame… Hm… tempo ligt me toch te laag, dan maar weer alleen verder… In de verte zie ik 2 heren en een dame, het lijkt er op, dat ik langzaam maar zeker dichterbij kom… Intussen lopen we over een mooi fietspad door de weidse omgeving, vol in de zon en geen enkele schaduw. Wat heb ik het nu al heet! Bij 5 kilometer haak ik aan bij deze dame, ze blijkt Judith te heten, en de beide heren.


km 5-10:
Bij de drankpost kieper ik een bekertje water over mijn hoofd en drink er één leeg (met een rietje, zo heb ik niet al te veel tandpijn). Niet te lang treuzelen, die ene man loopt zo lekker constant! Hij haast blijkbaar de ander. Gelukkig, even een stukje om de Onlanden heen, een weg met wat bomen en een klein briesje als tegenwind. Verkoeling!!!! Maar nog steeds niet genoeg… En weer een waterpost, waar hetzelfde ritueel zich herhaalt, dit keer met sponzen. Ook Judith neemt even een kort momentje om goed te drinken en te verkoelen. Een verkeersregelaar op motor komt ons voorbij, waarbij ik voor de gein mijn “lift-duim” opsteek. De beste man stopt ook nog! Zijn reactie: ik maak me sterk dat je een motorpak en helm bij je hebt. hihi… Humor! Even lachen, en weer door!


km 10-15:
“onze” haas gaat er langzaam maar zeker vandoor, zijn maatje had een seintje gegeven dat hij maar zelf verder moest gaan. En zo lopen Judith en ik met z’n tweetjes verder. Als we rond de 12 kilometer een “heen-en-weertje” lopen, komt iemand van de organisatie voor het eerst langs op de fiets en deelt extra flesjes water uit. Hup, de helft naar binnen en de andere helft over me heen. Ook een controleur van de Atletiekunie fietst rond en informeert hoe het gaat. Mijn opmerking “een beetje warm” was wellicht niet zo handig, want het ging met ons aangepaste tempo best goed. De beste man had intussen al wel in de remmen geknepen hihi… En ja, warm hadden we het wel, maar het was nog te handelen. Wel werden we iedere keer blij als we “de rode t-shirts” weer in de verte zagen opdoemen. Normaal is rood gevaar natuurlijk, maar in dit geval juist heel fijn want dat betekende dat we weer iemand van de organisatie zagen met water!


km 15-20:
Nog een paar fiets-water-posten gehad, beetje grapjes gemaakt me de fietsers en de verkeersregelaar kwam weer eens voorbij… Als een parcours zo mooi buitenaf is, kun je niet veel anders dan van de natuur genieten. Maar als dat even niet lukt door je eigen gemopper op de hitte, dan zijn dit soort (korte) ontmoetinkjes heel welkom! Na ruim 18 kilometer zijn we weer in de “bewoonde wereld” en zie ik ineens een IG-bekende langs de kant! Wat gaaf, Peter is gewoon “even” 10 kilometer hardlopend hier naar toe gekomen! De laatste kilometers hobbelt hij met ons mee, als exclusieve rennende fotograaf en onze persoonlijke tourgids! 


Zo liepen we over een (normaal afgesloten) pad tussen de volkstuinen door. Daar werden we ook nog getrakteerd op een verfrissende (sproeier)douche!


km 20-finish:
Het laatste stukje door het stadspark, nog 1 rondje over de baan… 


Uiteindelijk weten we er nog een soort van eindsprintje uit te persen en komen Judith en ik hand in hand over de finish. 


De klok stopt op 2:33:31. Dit betekent dat dit net niet mijn langzaamste halve is (oepsie)… Maar hey, ik heb het uitgelopen! Een richt-tempo van 6:30 heb ik bij lange na niet gehaald, ik bleef steken op gemiddeld 7:19. Dit heeft alles te maken met de omstandigheden, het was “zwaar weer” om te lopen.


Wat was ik blij dat ik na 5 kilometer Judith trof, en wat hebben we ons mooi aan elkaar kunnen optrekken onderweg! Ik moet er niet aan denken dat ik helemaal alleen daar had gelopen… Dan kun je veel te veel verzanden in je eigen gedachtes… En ik ben heel trots op haar, ze heeft gewoon haar eerste halve marathon bij een evenement uitgelopen! Het lijkt mij dat je ze niet veel zwaarder dan dit zult krijgen Judith!


Na de finish nog even kort met Peter gepraat, waarna ik even lekker languit op het middenterrein ging liggen. Ik wilde héél even mijn benen rust geven. Nog geen 10 tellen later komt een lieve mevrouw van de organisatie even informeren of het goed gaat. Ja hoor, het tartan is gewoon even lekker “koel” aan mijn lichaam, even relaxen.
Complimenten aan de organisatie en de talloze vrijwilligers die deze BommenBerendLoop mede mogelijk hebben gemaakt! Jullie zullen het zelf ook behoorlijk heet hebben gehad, maar bleven toch vrolijk en ons aanmoedigen, ook al liepen we bij de laatste 10! Dank daarvoor!

De man van de atletiekunie zagen we ook nog terug na de finish, die ons ook nog even feliciteerde met de behaalde medaille. En de motormuis? Die was er ook nog! Hij begon te lachen: “zie je wel, je kon het zelfs zonder mijn hulp”! hihi…
Respect voor hem ook hoor, in zo’n motorpak, integraalhelm… ruim 2,5 uur rondrijden in de brandende zon op een héél laag tempo… Wij gooiden daar waar mogelijk water over ons heen ter verkoeling, maar dat was voor hem en zijn “mede-muis” niet mogelijk natuurlijk.

Vervolgens weer opgefrist, omgekleed en naar huis, waar ik heerlijk nagenoten heb van dit evenement in ons bad.


En dan is de week al weer voorbij! Volgend weekend sta ik aan de start van de StrongSiterrun… Wie zie ik daar nog meer?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.