Week 35: Van zere tanden, tot modderhanden…

De week begon voor mij heel fijn (not), de tandpijn verergerde helaas alleen maar… Maandag liep ik dus niet op m’n vrolijkst rond helaas. Dinsdagmiddag kon de tandarts mij gelukkig aan die zere tand helpen, ze heeft de tand mooi gerepareerd. Direct even controle uitgevoerd: oh oh… een gaatje in een kies. Hm… Dat verklaart waarom die tandpijn zo doortrok richting zijkant…De vervolgafspraak om die kies te vullen staat, aanstaande donderdag kan ik al terecht!
Bij thuiskomst was ik helemaal “leeg”, ik had me (weer eens) vreselijk druk lopen maken voor mijn tandartsbezoekje. En het stelde best weinig voor, hoewel de kou van dat water en het “blaasdingetje” best even voor een pijnscheut zorgden.

Woensdag, tandpijn is weer volledig terug, ik snap er niets meer van! Zou dit na-pijn zijn? of uitstraling vanuit die kies? Hardlopen zit er echt niet in, elke stap bonkt in m’n kaak en hoofd. *zucht*
Aan de andere kant: mocht het toch echt uitstralingspijn zijn, dan ben ik er morgen vanaf. Toch?

Donderdag zat ik dus wéér in die stoel. Gelukkig weet mijn tandarts dat ik een ongelofelijke “miepert” ben, en weet zij hier goed mee om te gaan. Ik twijfelde vooraf heel erg, wel of niet verdoven… Ik wil vanavond trainen, maar als ik verdoofd wordt, zal die pas tegen de avond uitgewerkt zijn. En het is ook lastig met een deels gevoelloze mond om te eten en drinken… Oke, ik probeer het zonder.

Na een half uurtje stond ik met gevulde kies, zonder verdoving, schone tanden (tandsteen verwijderd) en pijnvrij weer buiten! Yes! I DID IT!!! Ik heb geen pijn meer aan m’n tanden/kiezen, alleen nog maar een drukkend gevoel bij die gevulde kies. Logisch, daar is ff best wat werk verzet.

En dus ging ik naar de baan voor m’n training. Op het programma stond een interval van 6×1000, extensief. In overleg besloten om er 4 te doen, met het oog op de strongsisterrun die ik zaterdag ga lopen. Het was wel weer fijn om op de baan te trainen na een zomer op de hei! Pittig, maar haalbaar. Inclusief warming up, loopscholing etc. heb ik toch weer 8km afgelegd. Heerlijk!


Vrijdag ging ik naar de sportschool. Euh… sportschool? Jep, we hebben besloten toch maar lid te worden van de sportschool. Naast het lopen wil ik toch ook mijn core wat verder versterken, maar ik wil ook soepel blijven.
Ik ben eigenlijk geen liefhebber van de sportschool. Ik heb het twee keer eerder geprobeerd en was toen geruime tijd sponsor van die sportschool als je begrijpt wat ik bedoel.

Maar deze sportschool heeft op voor mij geschikte tijden ook (virtuele) groepslessen Yoga, fijn voor mijn balans en soepelheid. Deze ging ik dus vrijdag voor het eerst doen. Lekker werken aan m’n balans, lenigheid en core-kracht. Viel me niet tegen, ik kon de hele serie goed meedoen!


Zaterdag was het dan zover, samen met m’n zusje ging ik de Strong Sister Run lopen! *bibber* Zij had al een keer de Strong Viking (water editie) gedaan, voor mij was dit mijn vuurdoop. Ik zag er best wel tegenop. Vooral de angst om geblesseerd te raken en daardoor mijn marathondroom niet te kunnen waarmaken was best wel aanwezig. Ik weet dat ik zelf wel goed uitkijk en zo, maar iemand anders kan ook tegen je aan vallen bijvoorbeeld…

Maar goed, ik had dit bijna een jaar geleden al toegezegd, dus ik hou me aan mijn belofte.
We staan al lekker vroeg in het startvak, zodat we ver vooraan kunnen staan. Na de gezamenlijke warming up, die we maar half konden meedoen omdat we als pieren in een ton stonden, werd het startschot gelost. Na flink wat geduw en getrek om me heen werd ik bijna door het poortje heen gelanceerd, en we waren begonnen! Allereerst de spiraal, waarbij je gewoon “dom doorloopt” richting het midden van die spiraal om vervolgens weer naar buiten te lopen (ingenieus bedacht!) en we verdwenen het bos in.


Lekker tempootje, niet té hard want we hebben 7km te gaan en ik weet niet precies wanneer de eerstvolgende hindernis weer komt. In de eerste paar kilometers waren vrij weinig, eenvoudig te nemen hindernissen (muurtje van een meter, onder-over boomstammen…)


Na geslinger door het bos kwamen we uit bij de glijbaan, deze was wel gaaf! Het water was koud, maar dat was wel fijn want ik kreeg het best warm hihi…

We kwamen bij “De Zandkuil”, een diepe kuil… Hier denderden we naar beneden (heerlijk!) om vervolgens naar boven te mogen tijgeren. Eenmaal boven, mochten we (uiteraard) nog 2x naar beneden en naar boven. Tussendoor nog even een bandenmuur over klimmen, met een net over een muur… Hup weer door, op weg naar het zwembad! Eerst nog flink slingeren door het bos, zandbulten en hekken over…

Eenmaal bij het zwembad, mochten we de monkeybars doen! ehm… laat ik het zo zeggen: ik had  vrijwel geen modder meer aan m’n lijf toen ik aan de andere kant kwam hihi… 😉
Het volgende bad in, om aan het uiteinde een schuine wand op te klimmen terwijl er water over je heen gestort wordt. Deze was gaaf!!!


Ik was naar mijn idee al veel te snel boven, dus hup, weer door! 7km zat er al op… eh… de finish is nog echt niet in zicht hoor, dat duurt nog wel even! Door een gigantisch schuimbad ging onze tocht weer verder, zouden we dan schoon aan de finish komen?


Uiteindelijk gingen we via nog meer klim-obstakels, autobanden en een stinkslootje uiteindelijk naar het finishterrein. Laatste obstakel! Hup, de steigers weer op, helemaal naar boven om vervolgens zigzaggend naar beneden te gaan: 1 verdieping omlaag, naar de andere kant kruipen en weer 1 lager. Terug kruipen, weer 1 lager… Done! Laatste eindsprintje, hand in hand over de streep… We made it! Kapot? Nee, niet echt… Had ik sneller gekund? Ja, ik had tussen de hindernissen door best iets harder kunnen lopen. Dit heb ik bewust niet gedaan, omdat ik zondag nog een lange duurloop op het schema heb staan.
Maar hey, ik heb mijn eerste obstakelrun gehad en heb er van genoten! Ondanks het feit dat de parcoursbouwers blijkbaar heel andere meetinstrumenten hebben, want het parcours was geen 7, maar ruim 9,5km. hihi…
Uiteindelijk bleek dat we ook nog eens nrs 165 en 166 waren, van de 2588 finishers! Say what!!??!! *stuitermodus verergert*



‘s avonds zijn we gezellig met z’n viertjes uit eten geweest om het te vieren. Ook besloot ik met het oog op de weersverwachting, dat ik mijn lange duurloop uitstel naar maandag*. De verwachtingen voor zondag zijn niet echt fijn, met kans op onweer.

Zondag was dus onverwacht een rustdag voor mij, die ik gebruikt heb om flink wat kilometers te wandelen (slim hè? not…) bij de strongmanrun.

Ik liep deze week dus maar 2x hard, met een totaal van 17,8km.

Nu is de nieuwe week weer van start, die ik dus ga beginnen met een duurloop.

Hebben jullie een fijne week gehad?
* aanvulling… De duurloop zal ik dinsdag gaan doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.