#NicRunsRoffa, nog 8 weken

Oh wat gaaf… weer een weekje verder!
Die marathon komt nu met rasse schreden dichterbij, de afstanden die ik in mijn duurlopen afleg worden nu echt serieus lang…

Mijn vorige blogs op weg naar Rotterdam nog even teruglezen? Dat kan, nog 10 weken lees je hier, en nog 9 weken hier.

Ik heb afgelopen week weer m’n best gedaan, hoewel ik bij de groepstraining op donderdag even een “tandje terug” moest schakelen.

Na de Asselronde vorig weekend had ik nauwelijks last van m’n lichaam, geen spierpijn en niet eens heel zware benen.
Helaas voelde ik op woensdag wel heel lichte irritatie bij mijn bekkenbanden. Oeps… core-oefeningen teveel laten versloffen! Aandachtspunt dus! Maar ik ga het nu niet direct oppakken, eerst die irritatie laten verdwijnen.

Donderdagavond was de atletiekbaan helaas onbegaanbaar, dus gingen we weer intervallen door de (heuvelachtige) woonwijk daar in de buurt, net als 2 weken geleden. Die vond ik toen zo leuk, ik keek er ook nu echt naar uit! Eerst ca 1,5 km ingelopen daar naar toe, om vervolgens oefeningen te doen. Lekker de spieren los maken, maar ook op 1 been staan, knie heffen en vervolgens naar achteren strekken (“vliegtuigje”)  en op de plaats skippen met de ogen dicht, en stil blijven staan als de trainer “vast” roept… Hm… dit gaat bij mij normaal heel goed, nu stond ik enorm te wiebelen…

De intervalblokken zelf (450-550-550) vielen mij ook zwaar, ik kreeg ze zeker niet cadeau dit keer! Zoals ik er de vorige keer van genoot, zo was ik dit keer aan het knokken om een redelijke pace vast te houden… Toen ik dit meldde bij de trainer, en dat ik zo “wiebelig” was bij de oefeningen, was voor hem wel duidelijk dat er toch nog wel wat moeheid in mijn lichaam zat van de Asselronde, ook al merkte ik dat met gewoon bewegen eigenlijk niet. Oké, weten we dat ook weer! En toch was het uiteindelijk wel weer een fijne training. Zwaar, bizar koud door de gemene wind, maar met veel voldoening, vooral met de warme douche na afloop! hihi…

Zondag is mijn duurloopdag. Ook vandaag stond er weer een lange op het programma: 28 km was het doel! Ik had er zin in, sprong fit m’n bed uit en kleedde me snel aan om op tijd terug te kunnen zijn voor een verjaardag ‘s middags. Maar toen ik buiten kwam, zag ik al dat het wel eens lastig kon worden vandaag… De wegen waren wit en spekglad hier! Toch maar naar Hellendoorn gereden, naar m’n loopmaatjes. Eenmaal daar besloot ik om de duurloop om te zetten in een “rondje genieten” en ben ik aangehaakt bij 3 andere dames om 10km lang over de mooie zandpaden van de Eelerberg en Hellendoornseberg rond te dwalen. Dit was nog wel te doen, hoewel dit ook al zwaar was doordat je telkens wegzakt in de sneeuw. Die lange duurloop moet ik dan maar in m’n gedachten gaan lopen of zo…

De temperaturen gaan na het weekend weer omhoog, ik ga er van uit dat moeder natuur me dan niet meer dwars ligt en ik gewoon kan doen wat ik van plan ben.

Hebben jullie een doel waar je naar toe traint?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.