#NicRunsRoffa, nog 7 weken

Yes, daar ben ik weer! Het schiet al op, nog 7 weken tot M-Day! Dit betekent ook dat de echt lange afstanden er aan gaan komen… maar afgelopen week nog even niet.

Nog heel even terug naar vorige week zondag: er stond 28km op de planning, de laatste “twintiger”! Maar door ijzel en sneeuw vond ik het (in de ochtend althans, toen ik tijd had om te lopen) veel te link. In overleg met m’n trainer besloten om die duurloop maandag te doen.

Eh… ja… nou… maandag en dinsdag sliep ik. Heel. Veel.  😴 Ik was zó extreem moe, had spierpijn van m’n kruin tot m’n kleine teentjes en zo’n koppijn dat ik er scheel van keek. Alarm dus! Zou ik dan alsnog geveld worden door griep of zoiets? Ik ging een soort checklist af in m’n hoofd, wel 30 keer die dagen: Koorts? Nee. Misselijk? Nope. Alsof ik door een truck was overreden? Nah. Trek in eten? Oh yes! Hm… klinkt niet verkeerd.

En toch liep ik niet. Ik kon mezelf er absoluut niet toe zetten. Heb je zelf ooit eens geprobeerd hard te lopen met een hoofd dat uit elkaar lijkt te knallen? Geen succes kan ik je verzekeren.

Toen woensdag die klachten bijna weg waren, wilde ik eigenlijk wel gaan lopen maar besloot ik verstandig te zijn. Die ene dag extra rust maakt nu niet uit, bovendien is de woensdag normaal een rustdag voor mij.  Donderdag zou ik (belofte aan mijzelf) gewoon weer knallen bij de baantraining!

En dat deed ik gelukkig ook.
Uiteindelijk.
Na de warming up en de loopscholing (kikkersprongen, walking lunges etc. in de verspringbak…) gingen we aan de slag met de kern: 3×800, 4×600 en 5×400 meter interval. Al bij de tweede 800 vroeg ik mij af hoe ik dit toch zou kunnen volhouden! Ik begon mijn bovenbenen al te voelen… Niet zeuren, doorgaan! En tijdens de derde 400 liep ik eindelijk echt lekker! Na afloop had ik dan ook een heel voldaan gevoel.

Maar die vrijdag liep ik de trap af alsof ik al een marathon had gelopen… Jeetje, lang geleden dat ik zo’n spierpijn in m’n bovenbenen heb gehad zeg! 😳 Om precies te zijn: 11 oktober 2016, na het voltooien van de marathon in Eindhoven hihi… Na wat berichtjes over en weer met mijn trainer komen we tot de conclusie dat ik toch eigenlijk nog niet helemaal fit was donderdag en dat de training daarom zoveel impact had op mijn lijf.

Zaterdag nog maar weer rustig gewandeld, en mijn bovenbenen gemasseerd. Want zondag stond er 20km op het programma. Ja ik weet dat ik bovenin aangaf dat ik vorige week de laatste twintiger op het schema had staan. Dit is mijn zogenoemde rustweek, dan worden de kilometers even weer drastisch verminderd. Op de een of andere manier heb ik dan de gekke kronkel dat ik die niet meetel in m’n afstanden. Call me crazy 😉
Met twee andere dames heb ik in de miezerregen weer heerlijk gelopen. Van Nijverdal zijn we naar Holten gelopen, om via de Toeristenweg (inclusief Diepe Hel) weer terug te gaan. En zo hebben we een duurloop met een heuveltraining gecombineerd. hihi… En alsnog weten wij het voor elkaar te krijgen onze langzame lange duurloop te snel te lopen. Maar mijn hartslag gedroeg zich gelukkig heel netjes, best wel veel in de “lage” zone gebleven.

En nu hebben we weer een nieuwe week, met nieuwe kansen! Aankomend weekend staat er 30km op de planning, die we hoogstwaarschijnlijk weer met z’n drieën kunnen doen. Dat is wel lekker hoor! Zo’n lange afstand in je eentje lopen vind ik toch altijd wel een “dingetje”. Lopen jullie je duurlopen vaak alleen of juist samen?

 

Mijn eerdere blogs richting Rotterdam:
Nog 10 weken
Nog 9 weken
Nog 8 weken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *