#NicRunsRoffa, nog 4 weken en de Achtkastelenloop

Nog 4 weken… VIER!!! Nog maar! Oh boys… (and girls)…

Dit keer is m’n weekverslag iets anders, ik begin bij vorige week zondag, want ik neem jullie eerst nog even mee naar mijn 30km wedstrijd tijdens de Achtkastelenloop in Vorden.  Ik had heel veel moeite om goed te omschrijven hoe het verliep tijdens deze wedstrijd…

Ik ga toch een poging wagen. Deze wedstrijd wordt door velen gezien als een mooi meetpunt “waar sta ik?” in de voorbereiding op een marathon in april, zoals bijvoorbeeld die in Rotterdam of die in Enschede. Het parcours is lekker vlak, en als je houdt van de weidsheid van weilanden en geen zin hebt in publiek langs het parcours en bij de finish (als je laat finisht) is het leuk om een keer te lopen. O ja, en die 8 kastelen uit de titel van de wedstrijd? Niet gezien… Kan ook aan mij hebben gelegen hoor, ik had wat anders aan mijn hoofd. 

De dag voorafgaand aan deze wedstrijd heb ik weer goed mijn best gedaan om (snelle) koolhydraten te stapelen in de vorm van witte bolletjes, pasta en pannenkoeken.
Mijn ontbijt op raceday was een havermoutje, lekker geweld in de koelkast ‘s nachts. Aangezien de wedstrijd pas om 12:15 van start ging, at ik onderweg ook nog een bolletje. Ik ga niet nog een keer de fout maken die ik al eens eerder maakte om al binnen 5 km hongerklop te krijgen!

In sporthal ‘t Jebbink kan ik mijn startnummer ophalen en omkleden. Goed geregeld, mijn tas kan ik hier ook fijn achterlaten! Al snel tref ik in de grote gymzaal ook mijn loopmaatje Clasien. Ons doel is om zo dicht mogelijk bij de 3:15 te finishen. Dit wordt door de organisatie namelijk als limiettijd aangegeven op hun site. Als je er langer over doet, word je niet in de uitslagen opgenomen. 30km in 3:15u… Dit betekent een pace van 6:30. Da’s heel snel voor mij op zo’n afstand! Onmogelijk? Misschien. Het proberen waard? Absoluut. Dit is een tussen-meting, niet mijn Grote Doel.

 


Startvakselfie! We hebben er zin in, hoewel we allebei best wel zenuwachtig zijn. Het is niet koud, maar er staat wel veel wind. Ik start daarom wel met een lange (dunne) broek, en heb een t-shirt aan met losse sleeves. Als ik het dan warm krijg, kan ik die sleeves mooi omlaag doen.

We starten in één grote massa: alle deelnemers, op zowel de 10km, de halve marathon als de 30km. Desondanks duurt het 1 minuut voor we de start passeren.
Oké, daar gaan we! Rustig starten en gaandeweg versnellen is ons plan. Eh… De eerste 5km lopen we continu tijden tussen de 6:20 en 6:30, en eigenlijk voelt het best lekker!
Na kilometer 7 wordt wel een beetje duidelijk hoe dat kon: we nemen weer een afslag en komen, tussen de weilanden, te lopen met volle tegenwind! Vanaf dat moment hebben we, hoe vreemd ook, alleen maar wind òf vol van voren, òf schuin van opzij. De kilometers 8 t/m 11 bijt ik me, met tegenwind, nog steeds vast in die 6:30. Maar mijn buik (maag? darmen?) is het daar niet mee eens. Ik krijg buikpijn, krampen en steken… Allemaal tegelijk! En bedankt! Dixies staan hier nergens langs het parcours, dus show ik mijn spierwitte billen aan de voorbijsnellende lopers van achter een boom. Tja, je moet toch wat… Hoewel ik Clasien had aangegeven door te lopen, wachtte ze (al wandelend) op mij. Tot 18km wist ik het nog vol te houden om onder de 6:30 te lopen, maar toen had ik al mijn kruit verschoten en mijn buik bleef continue pijn doen.
Ik stuurde Clasien door, liet me wat zakken en dook rond 20km nog een keer achter een boom, in de hoop op die manier van die buikpijn, kramp en steken af te komen. Helaas was dat wishful thinking… Ik kwam vervolgens al snel als laatste te lopen. De auto van de organisatie reed verdomd dicht achter mij, héél irritant! Gelukkig kreeg ik de laatste 7km gezelschap van een fietser en hield de auto iets meer afstand. Hij bood mij nog even wat ranja aan (wat een verademing na de lauwe sportdrank!) en ik mocht een banaan van hem. Een klein stukje dan, om in elk geval iets te kauwen te hebben. Ik had bij de verzorgingspost van 16km al zo’n zin in banaan! Maar die hadden ze daar niet meer! gggrrrrr….. Dus op 24km was ik er heel blij mee. Mijn pace ging steeds verder achteruit, ik liep niet meer constant en schommelde tussen de 6:50 en 7:22… Met een uitschieter naar 7:37 zelfs! Ik haalde tussen 24 en 27km nog 2 heren in, waardoor ik me even een beetje trots voelde… Tot ik doorkreeg dat ze de handdoek in de ring hadden gegooid en in de bezemwagen waren gestapt.
Uiteindelijk haalde ik in de laatste ca 2 km nog 1 jongeman in die wel finishte, zodat ik weliswaar als laatste vrouw finishte, maar niet als laatste deelnemer. Sorry not sorry.

Eenmaal over de finish bestond het ontvangstcomité uit 2 vrijwilligers, bij wie ik de schoen-chip kan inleveren. Helaas geen fruit en/of drinken na de finish, waar je juist na 30km zoveel zin in hebt! Dus maar snel weer de sporthal in! Daar kon ik het aandenken afhalen. Dat bestond (helaas) niet uit een medaille, maar uit een handdoek en een bosje narcissen. In elk geval iets wat nog vrolijk is deze middag! Ook hier geen fruit en/of drinken… Gelukkig had ik zelf nog wat bij me in mijn tas in de kleedkamer.

 

Eenmaal daar ga ik even zitten om bij te komen, en probeer een lach op mijn gezicht te toveren. Mwah… missie mislukt lijkt me zo, tenzij je deze poging, als een boer die kiespijn heeft, inderdaad een lach vindt… Maar ja, als je inzet op 3:15 en dan 3:22 klokt, mag je wel balen toch? En ik was compleet kapot! Niet mijn benen, maar mijn buik deed zó zeer! Jeetje wat baalde ik hier van!
(Strava heeft weer eens zitten goochelen met m’n tijd… dat moet 3:22:24 zijn)
Enne… ik sta met deze tijd wel in de einduitslag. Die 3:15 was op deze zondag dus een rekbaar begrip. Zal wellicht te maken hebben gehad met de bak wind die ons ten deel viel op het parcours. Op enkele stukken hield ik mijn startnummer maar tegen mijn buik aan gedrukt met mijn hand, omdat ik bang was dat mijn shirt zou scheuren door de kracht van de (zij)wind op dat nummer!

En ter verduidelijking: bij de verzorgingsposten heb ik telkens de tijd genomen om water èn sportdrank te drinken, ook heb ik gewoon mijn gels genomen. Buikpijn had ik toch al, energie had ik nodig!

 

Ook maandag en dinsdag had ik nog veel last van mijn buik(spieren). Die hebben op een of andere manier zondag zóveel te verduren gehad!

Woensdag ging ik naar de sportschool, waar ik lekker een kwartier fiets, om vervolgens buik- rug- en armspieren te trainen. Na afloop nog 10 minuten roeien, 10 minuten op de loopband en de training zit er weer op. Voldaan en bezweet onder de douche!

 

Deze week ging ik op vrijdag naar de atletiek voor de baantraining. We hadden een vrij pittig programma, maar ik was na afloop heel tevreden over de gelopen tijden van m’n intervallen: ik heb ze stuk voor stuk “genaild”! Heerlijk als het lukt! Na afloop nog even gezellig napraten met koffie of thee in de kantine, altijd een goed idee natuurlijk!

 

Zondag was het weer duurloop-dag. Deze week was voor ons een relatieve rustweek. Ach, met 20km op het programma is het maar net wat je rust noemt! hihi…
Het was in de ochtend nog best wel fris, dus lange tight en een dunne longsleeve waren wel prettig. Maar wat was het mooi om te lopen!

Ook vandaag liet mijn buik zich weer van z’n slechte kant zien… Toen we langs een huis kwamen waar kennissen van één van de andere dames woonde, heb ik dan ook even  dankbaar gebruik gemaakt van de gelegenheid… 😉

Hoe nu verder? Ik word helemaal gaar van mijn lichaam. Ik train naar beste kunnen, mijn spieren, pezen en gewrichten lijken het allemaal goed aan te kunnen (want geen spierpijn of andere pijntjes momenteel) behalve mijn maag-darmsysteem! Dinsdagochtend laat ik bloed prikken bij de huisarts. We gaan de zoektocht beginnen, om hopelijk snel te achterhalen, wat de oorzaak van die pijn is! Wordt vervolgd dus…

Eén pluspunt: in Rotterdam staan wel dixies langs het parcours! Al moet ik van dixie naar dixie, als de rest van mijn lichaam zich netjes blijft gedragen, zal ik finishen op de Coolsingel!

 

 

2 gedachten over “#NicRunsRoffa, nog 4 weken en de Achtkastelenloop

  1. John

    Heel vervelend als je lichaam je op deze manier dwarszit. In ieder geval geen onzekerheid waar het de rest van je lijf en conditie aangaat, die finish ga je halen al zou dat zonder al teveel stops toch heel fijn zijn.
    De laatste loodjes Nicole, heel blijven en hopelijk snel een oplossing voor het buikdingetje.
    Heel veel succes!

    Reageren
    1. Nicole Bericht auteur

      Dank je John! En inderdaad, hoe minder ongeplande dixie-bezoekjes hoe beter natuurlijk! Dit zorgt op een andere manier nu wel weer voor onzekerheid helaas… maar gelukkig niet qua fysiek en conditie, dat zit wel goed!

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.